Gezgin MartI

Özlemek..

2012-01-15T08:04:00.000-08:00

An geliyor, öyle özlüyorum ki "anılarımı"..

İnsan anılarını özler mi demeyin, oluyor işte! Yollarda tanıdığınız, bir kaç gün 7/24 birlikte zaman geçirdiğiniz ve her şeyinizi paylaştığınız, bir anda kırk yıllık dostlarınıza dönüşen o insanlar burnunuzda tütüveriyor! Yolları, trenleri, gittiğiniz şehirlerin kokusunu özlüyorsunuz. O başıboş zamanlarınızı, dinlediğiniz şarkıları, anlatılan hikayeleri özlüyorsunuz. Özlüyorsunuz da özlüyorsunuz! Sonra da oturup çektiğiniz fimleri izleyip hüzünlü hüzünlü gülümsüyorsunuz. Hüzünlü gülümserken yanaklarınıza yaşlar da döküldüğü oluyor. Ah şimdi orda olsam ya! yaşları onlar ama biliyorsunuz, o anılar o zamana ait, o zaman güzeldiler ve öyle kalmalılar.

2007 Temmuz'u.. İlk interrailim. 24 yaşımda, tek başıma yollara düştüğüm muhteşem yolculuğum.

Çok hüzünlüyüm blog. Çok pis yollara düşesim var.

1*

2*

İki Bin On Bir

2011-12-31T04:28:00.000-08:00

"2000 yılında kaç yaşında olacağız, hesaplayalım!" derdik bir zamanlar, değil mi?

Hayat bizimle dalga geçiyor halbuki. 2012 geldi çattı bile, bakın! Ben yıl sonu hesap kitap yapmayı ve yeni yıl için hedefler koymayı çok severim. 2011 fena değildi hani, şöyle ki:

Ağustos'ta Paris'i ikinci kez görme şansına eriştim. Bu kez çok farklı bir yüzünü gördüm gerçi (başka, uzun bir yazının konusu) ama çok eğlendiğim günlerdi.

Sizi bilmiyorum, belki "Amaaan, ne var bu metal yığınında?!" diyenlerden olabilirsiniz ama ben Eiffel'i çok seviyorum. Ev favori kulem kendileri.

Moulin Rouge'da eğlenceli zamanlar..

Ama bu fotoğrafta etek eksik diyen arkadaşlar için açıklama: Moulin Rouge ziyaretine bir araba bagajında(!) ve sabahın üçünde götürülmüştüm!

Amsterdam'ı üçüncü kez gezip görmek şahaneydi. CS sayesinde, tanıdığım ve evinde kaldığım Haluk'un yanı sıra bir sürü yeni arkadaş edindim. Amsterdam'dan ayrılırken resmen ağlıyordum. O yüzden ağustostan beri Amsterdam'a taşınmalıyım diye sayıklıyor bu bünye!

Buket Uzuner ve Ömürden ile yeniden buluşmak, Onur İnal ila yüz yüze konuşmak, görüşmek ve Aslı ile tanışmak, Koço'nun balıkları, rakısı, Moda.. Keyifli bir 2011 anısıydı. Sırtçantalılar keyifli insanlardır zaten! ;)

Efes Pilsen One Love Festival güzeldi. En çok bu fotoğraf kulübelerinde eğlendik sanırım.

Nurcan ile bir kaç günlük yaz kaçamağı; deniz, güneş, patlıcanlı gözlemeler, muhabbet misti, mis!

Istanbul Pride Parade de eğlenceli zamanlardandı. Bir dahaki yürüyüşe daha renkli giysilerle katılmalıyım sanırım!

Ekşi Sözlük'ün festivali de çok.. ıslaktı! MFÖ sahnedeyken bastıran o korkunç yağmur neydi öyle!

TÜYAP'a yine gidildi elbette. http://martiuctu.blogspot.com/2011/11/10-kitap-yili.html

ÇEKÜL Vakfı ile harika işler yaptık. Kabataş Lisesi'nin yatakhanesinde horlayan öğretmenlerle uyuma denemeleri, Boğaz kıyısında ülkenin çeşitli folklor oyunlarını oynama çabaları, Okan Bayülgen'den ayar yemeler(!), Fuat ile sahnede rap yapmak, İstanbul gezileri, sergiler, fotoğraf çekimleri, röportajlar, afiş çalışmaları derken yorucu da olsa çok faydalı ve eğlenceli bir projenin içinde buluverdim kendimi.

Prag'ta bir seminerde tanıştığım, daha sonra Sevilla-Huelva'da gidip evinde kaldığım canım İspanyol arkadaşım Ana ile İstanbul'u hafiften turlamıştık bir de.

Böyle bir araya koyunca ne güzel duruyor hepsi!

Herkese iyi yıllar, mutlu geziler.

Gezginin Buzdolabı

2011-12-17T02:15:00.001-08:00

◉‿◉

ROMA ile RÖPORTAJ

2011-12-01T11:37:00.000-08:00

“Ne yazıyorsun öyle sen iki saattir?” dedi arkadaşım yanıma gelip.

Güneşli ve sevimli bir Akdeniz günüydü. Roma’daydım. Vatikan’dan yeni ayrılmış, yorgun ayaklarımı kaldırım kenarındaki yükseltiye koyarak dinlendiriyordum. Zihnimde birbirinden değerli ve çılgın Romalı sanatçıların heykelleri ve tabloları dolaşıyordu ve ben bütün o renkleri, ahengi gezi günlüğüme aceleyle yansıtmaya uğraşıyordum.

“Gezi günlüğüm bu dedim” yol arkadaşıma, “Şehirle konuşuyorum.” Nasıl yani bakışına karşılık olarak da “Ben şehre sorular soruyorum, o da cevap veriyor, onları not alıyorum” dedim.

Sanmayın ki şaka yapıyorum! Kentlerin de ruhları vardır insanlarınki gibi, onların da kimileri çok albenili, renkli, sevilesi, kimileri ise fazlasıyla sıkıcı, çekilmez ve çirkindir. Bu yüzden bazı şehirlere aşık olur, ölesiye severiz. Bu yüzden bazı şehirler bizi hep kendisine çağırır usanmadan. Roma da böyle bir şehir benim için. Daha ilk gidişimde bana çok iyi davrandığı, beni sahiplendiği, bana İstanbul’u hatırlatan harika bir ruhu olduğu için.. Siz de tanışmak ister misiniz kendisiyle? Buyrun öyleyse!

Roma: Hoş geldin Martı, ne kadar uzun sürdü gelmen! Neden şimdi?

Martı: Gitmek Ateşi… Bir anda alevlendi. Geciktim ama telafi edeceğim, merak etme!
Senin için Non Basta Una Vita diyorlar, yani Bir Ömür Yetmez. Sahiden, nedir seni bu kadar güzel kılan?

Roma: Sanatı ve tarihi seviyorsan beni sevmemen imkansız! Bir Açık Hava Müzesiyim çünkü ben! Sokaklarımda dolaşırken güzelim heykellere bakmaktan kendini alamazsın. Dünyanın en renkli, cıvıl cıvıl meydanlarını bende bulur insanlar. İçimde yaşayan halk güler yüzlü ve yardımseverdir. İçimden geçen nehir sokaklarıma nefes aldırır, sokaklar ki filmlere, video kliplere konu olmuştur, sokaklar ki şairlere, yazarlara bir köşesine oturtup yazı yazdırır heyecanla.

Martı: Sende yaşarken insan sürekli dışarıda olmak istiyor. Geceleri bile uyumuyor musun sen?

Roma: Nasıl uyuyabilirim? Buraya ilk geldiğin geceyi anımsamıyor musun? Günün bitmesine yalnızca bir saat kalmıştı ve sen o ünlü Fontana di Trevi’nin (Aşk Çeşmesi) başındaydın. Arkanı dönüp çeşmenin havuzuna para atmaya çalışıyordun bütün diğer acemi ve sevimli turistler gibi. Dünyanın çeşitli ülkelerinden gelen yüzlerce insan senle birlikte bu yapımı otuz yıl süren, yirmi beş metre yüksekliğindeki Barok yapıya hayranlıkla bakıyor, su seslerine kulak vermeye çalışıyordu. İspanyol Merdivenleri’nde gençler bağıra çağıra gitar çalıp şarkı söylüyorlardı. Hemen karşısındaki bir minik dükkanda insanlar dondurma tadıyorlar, hemen yanında ise yalnızca birkaç euro ödeyerek aldıkları müthiş lezzetli pizza dilimlerini yiyorlardı. Colosseum’u da gördün. Gece bile hareketliydi, sanki içinde hala Gladyatörler savaşıyordu ve insanlar onları izlemeye gelmişlerdi, değil mi? Tarih boyunca içinde ölen beş yüz bin insan ve bir milyon hayvanın ruhları dolaşıyor hala Colosseum’da! Peki ya Navona Meydanı’ndaki ateş gösterileri, Popola Meydanı’ndaki gece konserleri, kaldırımları boyayan sokak ressamları, geceyi besteleyen sokak müzisyenleri? “Bütün tanrılara adanan” görkemli Pantheon önündeki kalabalığa ne demeli? Sen olsan uyuyabilir miydin geceleri?

Martı: Haklısın, yine başımı döndürdün!

Roma: Mitolojik kahramanlar tarafından kurulduğuna inanılan bir yer burası. Ne bekliyordun?!

Martı: İki kez gezdim seni ve ikisinde de farklı yönlerini keşfettim. İkisinde de çok heyecanlıydım.

Roma: Biliyorum! Bundan dört yıl önceydi tanışmamız, değil mi? Termini tren istasyosuna yaklaşan trende ne kadar da heyecanlıydın. Aşk Çeşmesi’ne attığın ilk para için “yeniden Roma’ya gelebilmeyi” dilemiştin.

Martı: Ve gerçek oldu! Bir yıl sonra yine buluştuk. Hem de doğum günümdü. Bir İtalyan evinde onlarca tanımadığım insan bana İtalyanca doğum günün kutlu olsun şarkıları söyleyip kadeh kaldırdılar. Kendimi evimde hissetmiştim yeniden.

Roma: Sen beni en çok nereye benzetiyorsun?

Martı: Sen, İstanbul ile kardeş olmalısın. Onun küçük, süslü kız kardeşi gibisin. İstanbul gibi yedi tepe üstüne kurulmuşsun zaten. Büyülü bir havan var onun gibi. Bir tek denizin eksik sanki. İstanbul olmasaydı, seni baş tacım ederdim, inan!

Roma: Yeniden gelecek misin?

Martı: Elbette. Zaten bütün yollar Roma’ya çıkmıyor mu?

Gülümsüyor şehir. Ben de gülümsüyorum. Arkadaşım soruyor, “Ne yazdın en son defterine?”

“ ‘Dünyanın en güzel ikinci kenti burası’ yazdım”, diyorum.

Birincisini herkes billiyor.

Özlem Güzelharcan

Not: Bu yazı World Travel Channel Blog'ta şu linkte yayınlanmıştır.

Naylon Sözler'de OLAN BİTEN

2011-11-16T09:13:00.000-08:00

Martı en son TÜYAP'taydı http://martiuctu.blogspot.com/2011/11/10-kitap-yili.html ve iş yerinde de bunlar oluyor: http://martiuctu.blogspot.com/2011/11/teacher-bizi-o-mantarlar-kadar-bile.html

Takipte kalınız.

Halloooo, alles klar canikom?*

2011-08-19T08:17:00.000-07:00

Güzide ülkemizin on bin nüfuslu Moers kasabasındayım. Buraya ilk kez 2004 yılında kardeşimle gelmiştim. İkimizin de ilk yurt dışı deneyimiydi ve pek de yurt dışında hissetmemiştik kendimizi açıkçası. Şimdi de hislerimde değişen fazla bir şey olduğunu söyleyemeyeceğim. Aradan geçen yedi yılda değişen tek şey ana cadde üzerindeki dönercilerin sayısı! -artan yönde- Ama burayı anlatmadan önce geliş maceramdan bahsetmek istiyorum biraz, buyrun efendim.

Her yaz Avrupa turuna çıkmaya alışkın bünye nam-ı diğer bendeniz bütün Temmuz ayını (komşuya gidip bir kaç Frappe içtiğim hafta sonu hariç) Türkiye sınırları içinde geçirince hafiften depresyona girmeye başladı. Bütün o canı hiçbir şey yapmak istememeler, huysuzluklar.. Bu yüzden misafirimiz olan dayım ve ailesi arabalarıyla Almanya'ya dönerlerken ben de kendime arkada bir koltuk ve İstanbul'a uygun bir dönüş uçuşu ayarlamakta hiç tereddüt etmedim. (Buradan çıkarmanız gereken ders: Zor durumlarda önemli kararlar almayınız!)

Sabahın -karga bile kahvaltısını henüz etmemişken- erken saatinde başladığımız yolculuk tam 36 saat sürdü. İlk kez kara yoluyla ben de böyle uzun bir yolculuk yapmış oldum. Bulgaristan gümrüğündeki polis Yunanistan vizemi sorgulamak istedi, ben de uykusuzluktan zombievari olmuş gözlerimi kocaman açarak "N'olmuş yani?" dedim. Geçtik. Sırbistan ve Hırvatistan'ı hızlıca geçtik. Hızlıca derken, gerçekten hızdan bahsetmekteyim. Arabasındaki Radar algılama cihazıyla dayım Formula 1 yarışçılarını kesinlikle aratmıyordu! Ama bu konuda tedirgin olan beni bile rahat ettirecek kadar tecrübeli ve dikkatli bir sürücü, o yüzden sorun çıkmadı hiçbir şekilde. Tabi yol boyunca on milyon kez başa saran Işın Karaca, Ajda, Soner bilmem ne Kabadayı ve Candan Erçetin cdlerini saymıyorum! (Kulağımda hala Işın Karaca'nın bağıran sesi var!) Asıl ve öncelikli sorun Kaan'dı diyebilirim. Kaan, dayımın beş yaşındaki canavar ötesi oğlu. Sizin de muhtemelen görseniz kesinlikle Bu ömrümde gördüğüm en yaramaz çocuk diyeceğiniz bir tip. Kaan'ı en iyi şöyle tanımlayabiliriz sanırım:

Evet, fazlası var, eksiği kesinlikle yok! Yol boyunca tekmelenmeyen, yumruklanmayan yerim kalmadı diyebilirim. Aynı zamanda çığlıklarından kulağım sağır olma derecesine geldi ve mızmızlanmaları ve kapanmayan çenesi yüzünden başım ciddi şekilde ağırdı, öyle ki hiç ilaç kullanmamaya özen gösteren biri olarak ağrı kesici almak zorunda kaldım!!

Slovenya'da bir kaç saati gümrük çıkışında, kaldırımda geçirdik. (Ve ben soğuktan dondum) Ne şirin evleri vardı öyle Slovenya'nın! Avusturya'ya girdiğimizde artık içim geçmişti. Güzelim şatoların, Milka çikolataları kağıtları üzerindeki gibi evlerin, bahçelerin yakınlarından geçerken gözlerimi açık tutabilmek için kendimi zorladım ama nafile! Münih'te uyandım. Sonrası Köln ve Moers.

Almanya beni hiç şaşırtmıyor maalesef! Geldiğim gibi bir fırtına, şimşek, devrilen ağaçlar, yağmur.. Edirne'den çıkarken buhar çıkıyordu üstümüzden halbuki!

Gece güzel bir uykudan sonra sabah Türk sucuğu ve Trakya peyniri ile(!) kahvaltı ettik. Fonda açık olan televizyonda da Çocuklar Duymasın oynuyordu!

Her şeye rağmen yolculuk ve yolda olmak çok güzel. Memnunum halimden. :)

Öperim hepinizi, çüüüüüüüüüüüüüüüz.

*Merhaba, her şey yolunda mı?

INTERRAIL - 3rd time is the charm! :)

2011-08-01T16:14:00.000-07:00

Haritalar, tren saatleri ve ek ücretleri, "Nereye gitsem?", Couchsurfing.. Haydi bakalım! Gezmesi kadar planını yapması, hayal etmesi de güzel! Beş yıl içinde yaptığım üçüncü interrail olacak bu. Hiç fena değil, değil mi? :P

Martı Evliya Çelebi'nin İzinde

2011-06-09T12:51:00.000-07:00

24 saat önce haberdar olduğum bir yarışma, acele ile yazılmış ama içten bir yazı ve Facebook hesabınızla beğenilerinize sunulan bir yarışma.. Buyrun:

http://www.hayalimdekiyolculuk.org/?q=node/2125

:=)

Hong Kong'ta yemek kültürü

2011-05-09T08:08:00.001-07:00

Nasıldır bilmiyorum, Hong Kong'a yolum henüz düşmedi ama Mehmet Yaşin'in bugünkü yazısından edindiğim bilgilere göre ilginç olduğu kesin! Hatta fazlasıyla garip! Yazıyı okurken "Acaba yanlış mı okuyorum?" diyerek bir kaç kez daha dikkatlice baktım kelimelere. Yanılmamışım, Hong Konglular gerçekten "ayı penisi" yiyorlarmış!

Bir daha "Evde yiyecek bir şey yok, hep aynı yemekleri yapmaktan sıkıldım" diye söylenirsem..

http://www.hurriyet.com.tr/seyahat/17737387.asp?gid=56

Gitmek Ateşi'ni okudunuz mu?

2011-02-22T00:32:00.000-08:00

Belki size de "Gidesim geldi" dedirtebilirim. Buyrun:

http://blog.worldtravelchannel.com/index.php/gitmek-atesi-229

:)

2010-10-08T05:47:00.000-07:00

Tam da o sırada Naylon Sözler'de Ah Kül, AH Güzin Abla!

Granada Macerası

2010-09-25T12:16:00.000-07:00

Henüz yazısı hazır değil ama videosu burada:

Çok güzeldin Granada!

Videoyu buradan izleyemezseniz www.ktunnel.com adresine girip
http://www.youtube.com/watch?v=pGbGKx4Ce9o linkini yapıştırarak da izleyebilirsiniz.

U2

2010-09-07T05:54:00.000-07:00

Tam da o sırada Naylon Sözler'de Yiğidim Aslanım U2

My Own Private Idaho

2010-09-02T13:22:00.000-07:00

"Ben bir yol tadımcısıyım. Ömrümce yolların tadına baktım."

"Bir yerlere ait olamayabilir, rüyanızda kendinizi yollarda bulabilirsiniz. Ama devamlı bir şeyin peşinde olursunuz, onu kovalarsınız. Engeller çıkar karşınıza, en yakınlarınız sizi yarı yolda bırakır. Ruhunuzun ıssızlığı kat kat artabilir. Yollar bir yere de varmayabilir, belki rüya bile göremezsiniz artık. Sonra bir şey olur. Uyursunuz ve kalkarsınız. Bunların arasında birşeylerin farkına da varabilirsiniz. Kalp kırıklığından ölümün mümkün olduğunu ve yolların tadılabileceğini. Hayatta en önemli şeyin iyi bir gün geçirmenin olduğunu, ölümü kutlamanın bile başarılabildiğini öğrenirsiniz belki kimbilir.

Unutmayın bu yolun sonu gelmeyecek ve evet bu yol muhtemelen bütün dünyayı dolaşıyordur. Hadi o zaman, uyuyun, kalkın ve yolculuğa devam.

iyi günler."

Sırtçantalılar için İspanya Rehberi

2010-08-06T13:48:00.000-07:00

Her gezgin çok iyi bilir ki, heyecanla gidilecek yeni güzergah öncesinde yapılacak planlama, araştırma ve hazırlık oldukça önemli bir iştir. İyi bir planlama, doğru ipuçları ve tavsiyelerle düşük bütçeye sahip bir sırtçantalının (Bu kadar gücü bir arada toplamış bir gezginden korkulur!) az zamanda büyük işler yapması her zaman mümkündür!

İspanya gezim öncesi ben de biçare İspanya için araştırma yapmaya başlamıştım. İsterdim ki böyle bir yazıyla karşılaşayım, dolayısıyla oradayken gereksiz harcamalar yapmak zorunda kalmayayım, nereden nereye, nasıl gideceğimi bileyim ve kaybolmayayım, vb.. (Gerçi ben her yerde kaybolabilme yeteneğine sahibim ama..)

İşbu yazı bu yüzden kaleme alınmıştır, afiyet olsun.

Ulaşım:

Istanbul'dan Ispanya'ya ucuz ucuslar Vueling ve Spanair'den bulunabilir.
Biletleri önceden almak her zaman avantajlı ama son anda da kampanyalar olabiliyor. Benim biletim geziden iki hafta önce alınmasına rağmen gidiş dönüş 230 Euro idi.

Yok, uçmak bana göre değil diyorsanız ve zamanınız bolsa eğer, interrail yaparak da ülkeye ulaşabilirsiniz. Yunanistan üzerinden gemiyle Italya'ya, oradan yine trenle ya da botla Barcelona'ya gitmek cok keyifli olabilir. Bence trenler her zaman en güzel ulaşım araçları.

Barcelona'ya uçarsanız öncelikle T1 terminalinden T2'ye geçmeniz gerekecek. Ücretsiz havaalanı otobüsleriyle (shuttle bus) bunu hallettikten sonra sıra şehir merkezine ulaşmaya geliyor. T2'den doğruca Catalunya Merkezi'ne giden otobüsler var; 5 euro. Trenle gitmek isterseniz Renfe tabelasını takip edin ve hemen yakındaki tren istasyonuna ulaşın. Eğer şehirde fazla kalacaksanız ve sürekli trenleri, metroloarı kullanacaksanız (ki tavsiye edilir) 2-3 günlük metro/tren biletleri almanızda çok fayda var zira bu biletler T10 ismiyle satılan, 10 kullanımlık biletlerden çok daha ekonomik ve kullanışlı. Biletleri trenin kalktığı yerden, makinalardan alabiliyorsunuz.

Renfe'yi (tren) kullanarak şehir merkezine gidecekseniz Barcelona Sants (Estacion Sants) durağında inmeyi ve metro hattına geçmeyi sakın unutmayın yoksa saatleriniz bizim gibi şehrin dışında, yanlış duraklarda inip yanlış trenlere binerek, fabrikalar arasında Gaudi eserleri ararken kaybolarak geçebilir! :)

Şehir içi Ulaşım:

Madrid'te ve Barcelona'da metro çok iyi. Az zamanda çok yer görmek isteyenler için yer altı çok iyi bir seçenek! Otobüs de kullanabilirsiniz elbette.

Şehirler Arası Ulaşım:

Ben gezim boyunca Barcelona --> Madrid (7 saat, 30 euro), Madrid --> Granada (4,5 saat, 15 Euro), Granada --> Sevilla (3,5 saat, 19 euro) arasında ALSA firması otobüslerini kullandım. Trenle süre çok daha fazla uzuyor ve bilet fiyatları da çok farklı değil otobüsten. Şehirler arası uçmak isterseniz de Ryanair, Spanair, Vueling imdadınıza yetişecektir. Biz son gün Sevilla'dan Barcelona'ya Vueling ile uçtuk. Otobüsle 16 saat, uçakla 1 saat 15 dakikada güneyden kuzeye gitmek mümkün.

Barcelona'da otogara ulaşmak için metroda Barcelona Sants (Estacion Sants) durağında inmeniz ve Renfe'ye (tren) geçmeniz gerekli. Madrid'te metro ile otogara ulaşabiliyorsunuz. Küçük şehirlerde de genelde şehir merkezinde otogarlar.

İngilizce:

Fransızlara kimse kötü söz etmesin, onlar çok iyi ingilizce konuşabiliyorlar ve yabancılarla anlaşabiliyorlar! (Ne demek istediğim gayet açık sanırım) :D

Cafe Americano sin leche, por favor!

Yeme & İçme ve Tapas

Gitmeden önce sürekli merak ettiğim Tapas'ın aslında bir yemek değil de, içkinin yanında tüketilen mezeye verilen genel bir isim olduğunu öğrenmem için önce Barcelona'da garip yiyeceklere onlarca euro vermek zorunda kaldığımı, aynı Tapas'ın (hatta çok daha fazla lezzetlisi ve büyük porsiyonu) Granada'da ısmarlanan içkinin yanında bedava verildiğini gördüğümde şaşkınlıktan bir süre Tapas'a dokunamadığımı itiraf etmek isterim izninizle!!

Tapas dışında İspanya'da bolca deniz ürünü bulacaksınız. Paella, ünlü yemeklerinden. Sangria, kırmızı şaraba konulan meyvaların tatlandırdığı harika bir içecek. Yine benzer bir tat olan Tinto de Verano (Yaz şarabı) da güzel bir seçenek serinlemek için.

İspanyollar beslenme uzmanlarına pek aldırmıyorlar ve günün en önemli öğünü olan kahvaltıyı kolayca es geçebiliyorlar! Es geçmediklerinde ise kahve-kuruvasan, kahve-çikolata-bisküvi, kahve-ekmek-marmelat kombinasyonlarından istediğinizi beğenmek durumundasınız!

Öğlen yemeğini ekonomik almanın yolu Menu del Dia (Günün Menüsü) 'dan geçiyor. Bazen 10 Euro ya da daha az fiyata balık/et + içecek + salata + makarna + kahve kombinasyonu bulabilirsiniz bu şekilde. (Yola çıkmadan önce araştırma yapan ve onu bir ünlü yemek sanıp "Özlem, İspanya'da mutlaka Menu Del Dia yemeliyiz!" diyen yol arkadaşıma buradan selamlar!) :P

Çeşme suyu içilmiyor. Dışarıdaki büfelerde satılan sular oldukça pahalı. Marketlerde fiyat uygun.

Biz bazen restoranlarda bu şekilde menüler ve tapas/içki ile ya da marketlerden (Super Marcado) satın aldığımız ekmek/peynir/sangria ile karnımızı güzelce doyurduk. Mutlu olduk.

Konaklama:

Geldik en önemli konuya.. Ben gittiğim her şehirde Couchsurfing ile konaklamaya çalışıyorum. Şimdiye kadar gittiğim şehirlerde host bulmak kolay olmuştu, ta ki Barcelona'ya ulaşıncaya kadar.. İki hafta öncesinden başlayan kalacak yer arama çalışmalarım (Diğer bir deyişler 'Sancılı günler') son dakikada ve tamamen şansımın yaver gitmesi sonucunda meyvesini verdi ve Barcelona'da dünya tatlısı iki kadının evinde kaldık. Madrid'te ise CS'den yer bulamadığımız için Gonzales isimli bir pansiyonda gecesi 15 Euro'ya iki kişilik odada uyuduk. Granada'da bir CS evinde bir ara tam 9 kişiydik! (İnanılmaz derecede iyi insanlarla ve çok eğlenerek!) Sevilla'da, bir önceki gün yerde mat üstünde yattığımız kalabalık ev macerasından tam 24 saat sonra, fazlasıyla konforlu, klimalı, havuzlu bir evde kaldık. CS, böyle bir şey işte! :)

Uygun bir diğer seçenek de hostel ve pansiyonlar. Barcelona'da La Rambla üzerinde ve ara sokaklarda pek çok hostel gözüme çarptı. Önceden rezervasyon yaptırmakta fayda var.

www.hostels.com , www.hostelworld.com , www.hostelsclub.com gibi adreslerden araştırma yapabilirsiniz.

Güvenlik:

Gezerken güvenliğimizi tehdit edecek herhangi bir şeyle hiç karşılaşmadım. Rahat olmak çok öenmli. Zaten gezginle turisti ayıran en önemli şeylerden biri de bu sanırım. Turist, her an başına bir şey gelecek, parası, çantası, vb. çalınacak tedirginliğiyle geziyor çoğu kez, oysaki gezgin rahat, kendinden emin bir şekilde ara sokakları keşfe çıkıyor! Gezgin olun, turist değil!

Deniz & Kum & Güneş:

Barcelona'da denize girilebiliyormuş ama biz tercihimizi Sitges'e gitmekten yana kullandık. Sitges, çok güzel bir bölge. Barcelona'dan trenle yarım saatte ulaşılanabiliyor. (Yine Barcelona Sants istasyonunda değişim yapmanız gerekli)

Marketleri inanılmaz derecede ucuz (1 litre Sangria 50 cent) ve deniz-kumsal çok güzel. İnsanları da çok güzel. *smiley was here*

Güneyde de çok güzel plajlar var. Cadiz'e gidemedik ama Sevilla'nın bir saat uzaklığındaki Huelva'nın tadını çıkardık. Hatta Portekiz'e, Faro'ya gidip okyanusta yüzme fırsatını elde ettik.

Müzik & Dans:

Müzik ve dans İspanya'nın önemli bir parçası. Flemenko müziğini her yerde duymak mümkün. Dansını izleyeceğiniz en iyi yer ise güney bölgesi. Granada'da küçük bir barda izleyip büyülendiğim gösteriden sonra rahatlıkla diyebilirim ki artık Flemenko en sevdiğim dans!

Hava Durumu:

Eğer yazın İspanya'ya gidecekseniz sizi korkunç kategorisinde bir sıcağın beklediğinden emin olabilirsiniz. Yanınıza kalın ya da uzun kollu bir şey almanıza hiç ama hiç gerek yok. Tecrübe ile sabittir. (Sevilla'da 47 derece sıcaklıkta gezdikten sonra bunu rahatlıkla söyleyebiliyorum.)

Müzeler:

İspanya'da çok güzel müzeler var, gitmek şart. Girişler 9-11 euro civarında. Haftasonları belirli saatlerde müze girişleri bedava olabiliyor. İnternetten takip etmekte fayda var.

Umarım bu pratik bilgiler işinize yarayacak. Bienvenidos a España!

I'm sooo effin missing my Summer in 2007 cos..

2010-05-02T10:41:00.000-07:00

* It was THE VERY FIRST TIME I traveled to Paris, Amsterdam, Rome, Venice, Florence, Pisa, Milano, Marseille, Athens, so on.. at the same time! Such a rush, god! :P

* I cooked "dolma" and made a Turkish breakfast for my newly met awesome friends who happen to be from Hawaii, Italy and Sweden!!

* I met the coolest people on Earth! I mean it!!

* Paris Rendez-Vous 2007.. Gosh.. I did NOT know anything about it till I stepped in Paris that sunny day!! First, I met Jana during the Salsa night. And I felt like I've known her FOR YEARS! I remember talking about my crazy travel adventure so far that night.

Then I met my lovely Ilenia under Eiffel Tower!
( im still laughing at the text message traffic we had with Jana about that meeting "tower/towel" lol. Remember it, Jana?)

and "after a few hours" we had to make this awesome conversation:

Ilenia: What's your plan for tomorrow?
me: I'm leaving Paris.
Ilenia: Why?? -eyes opened wide-
me: Because my host is leaving the city for the weekend and I've stayed in Paris enough. I gotta hit the road again.
Ilenia: Nooo, you're coming to my place, you can stay as long as you want. -sincerely with a gorgeous smile-

and so I did. And I could not leave Paris for another 4 days!! Picnic, Irish beers, me getting lost on the streets while trying to find Ilenia's work place.. :p (because she had my camera in her bag!) and finally forgetting my other camera at her house!!!! :D

* I met Zelal, Bergen and Efe on the road. Sooo many great memories, soo much laugh.. "One, two, three, foro" ;)

* I visited my favourite artist's -Monet's- house in Giverny. *Thanks to Robert*

* That was the summer that I was blessed with BESAME MUCHO everywhere! Wherever I went, I happened to hear that song. It was on the boat on my way to Italy from Greece. Robert played it for me on the piano in Holland. The street musicians were playing it when I was passing. Etc..

* I bought my awesome backpack and -now woren out- trainers that summer. They were my kinda best friend back then.

* I celebrated my 24th birthday in Venice.

* It was the first time (and hopefully the last one :p ) I "fell into sleep" on a bar in Dusseldorf (Germany) with the loudest rock & dance sound ever!! Blame the crazy road trip, not me!! :D

* It was the summer that I *stole* some cheese in Rome, sneaked out of the dorm w/o paying for the night -it was 25 Euro per night!-, got into the trains w/o doing the reservation stuff, enjoying myself on vaperettos in Venice (again free of charge, for sure) :p

* It was then that I fell in love with Rome.

* It was then that I started writing my travel blog.
ALAS, still just in Turkish!

and so many more reasons.. :/

* It was THE VERY FIRST TIME I traveled to Paris, Amsterdam, Rome, Venice, Florence, Pisa, Milano, Marseille, Athens, so on.. at the same time! Such a rush, god! :P

* I cooked "dolma" and made a Turkish breakfast for my newly met awesome friends who happen to be from Hawaii, Italy and Sweden!!

* I met the coolest people on Earth! I mean it!!

* Paris Rendez-Vous 2007.. Gosh.. I did NOT know anything about it till I stepped in Paris that sunny day!! First, I met Jana during the Salsa night. And I felt like I've known her FOR YEARS! I remember talking about my crazy travel adventure so far that night.

Then I met my lovely Ilenia under Eiffel Tower!
( im still laughing at the text message traffic we had with Jana about that meeting "tower/towel" lol. Remember it, Jana?)

and "after a few hours" we had to make this awesome conversation:

Ilenia: What's your plan for tomorrow?
me: I'm leaving Paris.
Ilenia: Why?? -eyes opened wide-
me: Because my host is leaving the city for the weekend and I've stayed in Paris enough. I gotta hit the road again.
Ilenia: Nooo, you're coming to my place, you can stay as long as you want. -sincerely with a gorgeous smile-

and so I did. And I could not leave Paris for another 4 days!! Picnic, Irish beers, me getting lost on the streets while trying to find Ilenia's work place.. :p (because she had my camera in her bag!) and finally forgetting my other camera at her house!!!! :D

* I met Zelal, Bergen and Efe on the road. Sooo many great memories, soo much laugh.. "One, two, three, foro" ;)

* I visited my favourite artist's -Monet's- house in Giverny. *Thanks to Robert*

* That was the summer that I was blessed with BESAME MUCHO everywhere! Wherever I went, I happened to hear that song. It was on the boat on my way to Italy from Greece. Robert played it for me on the piano in Holland. The street musicians were playing it when I was passing. Etc..

* I bought my awesome backpack and -now woren out- trainers that summer. They were my kinda best friend back then.

* I celebrated my 24th birthday in Venice.

* It was the first time (and hopefully the last one :p ) I "fell into sleep" on a bar in Dusseldorf (Germany) with the loudest rock & dance sound ever!! Blame the crazy road trip, not me!! :D

* It was the summer that I *stole* some cheese in Rome, sneaked out of the dorm w/o paying for the night -it was 25 Euro per night!-, got into the trains w/o doing the reservation stuff, enjoying myself on vaperettos in Venice (again free of charge, for sure) :p

* It was then that I fell in love with Rome.

* It was then that I started writing my travel blog. http://gezginmarti.blogspot.com
ALAS, still just in Turkish!

and so many more reasons.. :/

Couchsurfing: Kanepemde Bütün Dünya

2010-02-22T05:47:00.000-08:00

Bundan tam dokuz yıl önce günlerden bir gün Casey Fenton isimli bir Amerikalı öğrenci Boston’dan İzlanda’ya gitmek üzere ucuzundan bir uçak bileti satın alır. Sınırlı bir bütçeye sahip olan Fenton İzlanda’da geçireceği zaman boyunca hostellerde kalmayı planlar, böylece ülkeyi keşfetmek ve daha fazla gezmek için kendisine daha çok para ayırabilecektir. Derken aklına bir fikir gelir ve İzlanda Üniversite’sinde okuyan, daha önce hiç görmediği ve tanımadığı bin beş yüz kişiye e-mail atarak gezi süresi boyunca evlerinde misafir olarak kalıp kalamayacağını sorar. Elliden fazla kişiden “Evet” yanıtı alan Casey Fenton eve dönüş yolunda Couchsurfing projesini zihninde geliştirmeye başlayacak ve dünyanın her bir yanında yaşayan birbirine benzer gezgin ruhlar için bu bir dönüm noktası olacaktır.

Couchsurfing bugün 230 ülkeden yaklaşık 1.5 milyon insanın kullandığı, kar amacı gütmeyen bir konukseverlik ağı. Filipinlerden Alaska’ya, Peru’dan Belarus’a, Mısır’dan Etiyopya’ya kadar her ülkeden, birbirinden farklı yaşam tarzına sahip ve belki normalde hiçbir zaman bir araya gelip etkileşim içinde olamayacak insanları bir çatı altında toplayan bir organizasyon. Üyelik ücretsiz. Sizin de kanepe sörfü yapmaya başlamanız için gereken tek şey insanlara olan sevginiz, güveniniz ve gezip keşfetmek, yeni insanlar, bambaşka kültürler tanıma isteği ve biraz cesaretten ibaret. Siteden bir hesap edinip kişisel bilgilerinizi, daha önce gezdiğiniz ve görmek istediğiniz yerleri, hayat felsefenizi, ne tür müzik ve kitaplardan hoşlandığınıza kadar paylaşmak istediğiniz her türlü bilgiyi profil sayfanızda fotoğraflarınızla birlikte sergileyebiliyorsunuz. İsterseniz çeşitli gruplara üye olup tartışmalara katılabiliyor, çeşitli konularda bilgi alabiliyorsunuz. Ayrıca her yıl farklı ülkelerde gerçekleştirilen ve dünyanın hemen hemen yer yanından katılımın sağlandığı collective adı verilen toplantılara katılıp grubun gelişimine katkıda bulunma imkânına sahip oluyorsunuz.

Couchsurfing’e yalnızca ücretsiz konaklama sitesi olarak bakmak bu organizasyona yapılabilecek en büyük haksızlık olur sanırım. Sitenin amacı öncelikli olarak insanları bir araya getirmek, farklı kültürleri ortak bir çatı altında toplamak ve daha iyi bir dünya için barış atmosferi oluşturmak. Yeni bir ülkeye, şehre gittiğinizde Couchsurfing sayesinde tanıdığınız insanlar size her seferinde bambaşka dünyaların kapılarını açacak, sizi bilmediğiniz yerel farklılıklarla tanıştıracak, belki size oranın dillini bile öğretecek ve sizi aslında yalnız olmadığınıza, dünyanın hala çok güzel, umut dolu ve yaşanası bir yer olduğuna inandıracaktır. Bir Couchsurfer olduğunuzda muhakkak insanları evinizde ağırlamak zorunda değilsiniz. Dilerseniz onlarla yalnızca dışarıda buluşabilir, şehrinizi gezdirebilir ya da sadece sohbet etmek için buluşabilirsiniz. Üyeler birbirine Couchsurfing deneyimleri sonucunda olumlu ya da olumsuz referanslar bırakabilmekteler ve bu tür amaçların dışına çıkan herkes şikayet doğrultusunda siteden uzaklaştırılmaktadır.

Benim ilk CS deneyimim 2006 yılının Mayıs ayına denk geliyor. Siteye üye olalı daha bir hafta bile olmamıştı ki, Hollanda’dan dünyayı yalnızca otostopla dolaşmak üzere yola çıkan bir gezginden mesaj aldım. Ailemle birlikte ağırladığımız bu ilk misafirimiz evimizden ayrılıp yeni maceralarına doğru yola koyulurken içimize yerleşen duygu, 23 Nisan’larda evine misafir ettiği yabancı çocuklardan ayrılmak istemeyen miniklerinkinden farksızdı!

Daha sonra, yıllar boyunca Couchsurfing sayesinde birbirinden muhteşem insanlarla tanışma fırsatım oldu. Bisikletiyle Çin’den yola çıkan insanlarla Edirne’de karşılaştım. İşinden istifa edip kendini dünyayı gezmeye adamış kadınlar ve adamların ilginç yol hikâyelerini heyecanla dinledim. Sırtlarında gitarlarıyla dolaşan birbirinden yetenekli müzisyenlerle birlikte sokakta şarkı söyledim, dans ettim. Dünyanın farklı lezzetlerini bizzat o lezzetleri yaratanlardan tattım, yepyeni yemekler yapmayı öğrendim, öğrettim. Hiç bilmediğim dillerde şarkı söylemeyi, oyunlar oynamayı denedim. Paris’te, bir öğle sonrasında, Eiffel Kulesi’nin altında Hawaii’den, Brezilya’dan, Fas’tan, Avustralya’dan ve Avrupa’nın çeşitli ülkelerinden gelen insanlarla hep birlikte piknik yaptım. Dünyanın en içten, en hayat dolu, en gerçek ve en barışçı insanlarını tanıdım. Birbiri ile geçinemediği söylenen halkların insanlarının hep birlikte, yürekten güldüklerine ve ağladıklarına, insanların birbirine din ve ırk ayrımı yapmadan koşulsuz yardım ettiklerine ve bundan mutluluk duymalarına şahit oldum. Ve daha çok fazlası…

Bırakın sizin de içinizdeki gezgin, meraklı ruh ortaya çıksın, şöyle derin bir nefes alsın, üzerinde kısacık bir süreliğine bulunduğu yerküreyi ve onun gizemli insanlarını tanısın.

Bırakın kanepeniz eskisin, yıpransın. Siz yenilenin.

www.couchsurfing.org/people/neandertal

Martı

:)

İsviçre

2009-11-30T04:45:00.000-08:00

Ocak sonunda Basel'e gidiyorum. Gidenlerden öneriler bekliyorum.
Nereye gidilir, ne yenir, ne içilir, ne alınır? Ya da hangi komşu ülke gezmede öncelik kazanır? :)

INTERRAIL: bir gizemli sözcük

2009-11-07T11:18:00.000-08:00

Özel mesajlarla gelen sorular çoğalmaya başladığından ayrıntılı bir interrail yazısı yazmak istedim. Okuyun, gezin tozun ve hayrını görün lütfen!

1- Interrail nedir, ne değildir?

Interrail, bir bilet alarak ve trenden trene atlayarak Avrupa'yı dolaşmanın en ucuz ve en eğlenceli yoludur. Eğer yaşınız 26'dan küçükse bilet fiyatı daha da ucuza gelecektir. Önceleri bölgelere ayrılan interrail bileti şimdi sadece Global olarak satılıyor. Biletinizi isterseniz bir aylık, isterseniz haftalık ya da bir kaç günlük alabiliyorsunuz. Hatta flexi seçeneği ile bir ay içinde 10 günlük, 5 günlük, vb. kullanımlar da mevcut. Bu da demek oluyor ki örneğin bir aylık süre içinde biletinizi flexi süreniz kadar (mesela 10 kez) istediğiniz zamanda, istediğiniz günde kullanabilirsiniz.

2- Nerede kalayım?

Interrail'in amacı sınırlı bir zaman ve bütçe ile mümkün olduğunca çok şehri gezip görmek olduğundan kalacak yer konusunda lükse kaçmamak en iyisi olacaktır. Gideceğiniz bütün ülkelerde hostellarda kalabailirsiniz. Hostellar fiyatı uygun, bir odada 4-8 kişi kalabileceğiniz mekanlardır. Özellikle yaz aylarında kalacağınız hostel için önceden rezervasyon yaptırmanız gerekebilir.

www.hostels.com
www.hostelworld.com
www.hostelbookers.com
www.hostelz.com
www.hostels.net
www.hostelseurope.com
www.hostelmania.com

Hostel dışında gece trenleri kullanarak ve garlarda yatarak da sabahı edebilirsiniz.

3-Garda sabahlamak güvenli midir?

Elbette. Yalnız olmadığınızı göreceksiniz. Her yer sırtçantalı dolu. Uyku tulumunuz ve matınız yanınızda olursa sorun olmaz.

4- Lockerlar

Eğer bir hostelda kalmayacaksanız ya da çantanızla şehirde dolaşmak istemiyorsanız garlarda bulunan locker'ları kullanmanız gerekecek. Benim şimdiye dek gördüğüm en ucuz ve büyük lockerlar Atina ve Paris tren garlarında olanlardı. Italyan garlarında sorun yaşanabiliyor.

5- Ne kadar harcarım?

Bu tamamen size bağlı. Tren bileti ve kalacak yer (hostel, hotel, vb.) masraflarınızı kabaca hesapladıktan sonra kendinize günlük harcama limiti belirleyin. (Yiyecek, içecek ve hediyelik eşyalar için) Paranızı üzerinizde taşıyacağınız gibi ATM'leri de kullanabilirsiniz.

6- Tek başıma mı yola çıkmalıyım yoksa grupla mı?

Bu da kişiden kişiye göre değişir ama tek başınıza çıkacağınız interrail gezisinden çok daha fazla zevk alacağınız aşikar çünkü yalnız olduğunuzda kesinlikle daha özgür olacaksınız. İstediğiniz yerde istediğiniz kadar kalacaksınız ve kimse size karışmayacak. Ayrıca yalnız olduğunuzda yolda birbirinden renkli gezginlerle tanışma ve onlarla birlikte geziye devam etme imkanınız da daha fazla olacaktır. Elbette kafa dengi arkadaşlarınız varsa onlarla birlikte dolaşmak da eğlenceli olur, yine de gezi arkadaşlarınızı dikkatli seçin derim. Tek başınıza yola çıkmaktan çekinmenize gerek yok, yollar sizin gibi özgür gezginlerle dolu ve siz kendinize güvendikçe hiçbir sorun yok!

7- Yabancı dil düzeyi

Yabancı dil bilmek önemli fakat ihtiyaçlarınızı anlatacak ve anlaşabilecek kadar ingilizce bilmeniz yeterli olacaktır.

8- İndirim kartları

Gençtur'dan öğrenci/öğretmen kartları alabilirniz, müzelerde işinize yarayacaktır.

9- Rehber kitaplar

Geziye başlamadan önce mutlaka gideceğiniz yerler hakkında araştırma yapın. Neerelere nasıl gideceğinizi ve neleri göreceğinizi öğrenin. Biliçli gezmek her şeyi daha zevkli hale getiriyor. Lonely Planet'in kitapları bu konuda uzman, kesinlikle tavsiye ederim. Kitapları www.amazon.co.uk'dan sipariş edebilirsiniz ya da Istanbul'daki kitapçılarda (özellikle Beyoğlu - Robinson Crusoe) bulabilirniz, tabi ingilizce olarak.

10- Vize

En huzursuz konuyu sona bıraktım! :) Vize almak zorunda olmak korkunç bir şey ama maalesef katlanmak zorundayız. herhangi bir Avrupa ülkesinden Shengen başvurusu yapın. Konsoloslukların internet sitelerinde sizden istenilen evrakların listesi var, onları tamamlayın ve başvurunuzu yapın. Vizeyi aldığınız ülkeden başlamanız tavsiye olunur ama başka bir yerde de başlayabilirsiniz de. Sağlık sigortası yaptırmayı ve bu sigortayı yanınızda taşımayı da unutmayın.

İyi gezmeler. Tanrı interraili korusun! :p

Mısır anıları <3

2009-10-26T10:04:00.001-07:00

Kahire ve Iskenderiye anıları. Muhteşem bir dört gün.. Şimdi kısacık bir videoya sığdılar!

Incredible India

2009-10-24T10:49:00.001-07:00

Hindistan'a da gitmem gerek, biliyorum. Çok uzun zamandır istiyorum bunu. Bu video da tuz biber oldu, artık gün sayacağım sanırım! Yollara düşmekten güzel şey var mı bu dünyada? Kartpostala ne yazacağını bilemeyen halini çok iyi anlıyorum oyuncunun!

"güzel gülüşlü genç kadın.."

2009-09-29T04:11:00.000-07:00

Tijen çok sevimli bir yazı yazmış, yazıyı da bana adamış. Buyrun:

http://mutfaktazen.blogspot.com/2009/09/bir-varms-bir-yokmus.html

Sofya ve Madonna Konseri

2009-09-02T01:48:00.000-07:00

28 Ağustos sabah on sularında, ben uyanmaya uğraşırken telefonum çaldı. 0035 kodlu numaranın sahibi Nikolay bana Geliyor musun bu akşam Özlem? diye soruyordu. Sabahları korkunçlaşan sesimle Birazdan çıkıyorum evden, akşama ordayım umarım diye yanıtladım. Gideceğim yer Sofya, bulunduğum yer Edirne, telefonda konuştuğum kişi daha önce hiç görmediğim ve tanımadığım Nikolay idi!

Istanbul'dan yola çıkan Metro Turizm otobüsü beni Kapıkule yolundan aldı ve ben 40 Leva vererek akşam 21:30'da Sofya otogarına ulaşmayı başardım. Yolculuk güzeldi. Yolculuklar her zaman güzeldir. Sınırdaki görevli şirin Türkçesiyle neden Bulgaristan'a geçtiğimi sordu. Madonna konserine gidiyorum, dedim.

- Ahh, Madonna.. ama dönerken baska ulkeden çikmalisin, biliyorsunuz?
- Biliyorum ('Ama Bulgaristan'ın bu şengen vizesini tanımama olayını anlamıyorum' dedi iç sesim)

Otogarda Nikolay beni bekliyordu. Arabasıyla gelmiş. CS Meeting var, oraya gidiyoruz dedi. Hiç şaşırmadım, dedim. Çünkü ben dünyanın hangi şehrine gidersem gideyim o akşam bir CS toplantısı ya da/ve partisi olur!

CS buluşması bir parktaydı. Sofya'nın gece hali oldukça sakindi. Sanki insanlar şehri terketmiş gibi, sanki herkes siestadaymış gibi bir hava..
Parkta çok tatlı insanlarla tanıştım. Türkiye'yi benden daha fazla gezmiş, Türk/Bulgar Dostluk Grubu üyeleriyle.. Gecenin sonunda, Nikolay'ın odasında, piyanosunun karşısında dışarıdaki sarhoş ve mutlu insanların seslerini kendime ninni yaparak uykuya daldım.

Cumartesi sabahı Rila Manastırı'na gitmek üzere yola çıktık. Nikolay'ın Varna'dan gelen 40 küsür yaşındaki kuzenleri de arabadaydı. Hiç ingilizce bilmeyen kuzenler ve hiç Bulgarca bilmeyen ben gayet iyi anlaşarak, kahkahalar eşliğinde bir yolculuk yaptık. Çok eğlendik. Kibrit, çorap, çoban, budala, kazan, bayır, ambar, zurna, göbek, köçek, şapka, şal, çanta, vb. gibi Bulgarca kelimeleri hazneme kattım!

Manastır adını 1,147 metre yüksekliğindeki, Sofya'ya 117 km uzaklıkta yer alan Rila dağından alıyor. Manastırın, onuncu yüzyılda, dağ yakınlarındaki bir mağarada yaşamış John isimli bir keşiş tarafından kurulduğu söyleniyor. Rilalı mucize yaratan John ismiyle de bilinen keşişin öğrencileri onun öğretisini yaymak için bu manastırı inşa etmişler. Yüzyıllar içinde pek çok restorasyona uğrayan kompleks bugün UNESCO'nun kültür miras listesine alınmış durumda.

Manastastır çevresindeki restoranda lezzetli yemekler ve salatalar mevcut. Ben Bulgaristan'ın geleneksel salatası olan Shop's Salad yedim ve yine geleneksel Kamenitza birası içtim. Menüdeki Çoban Salatası dikkatimi çekti. Fakat anladığım kadarıyla Bulgar çobanları bizimkilerin aksine gayet zenginler çünkü salatada sosisten peynire, yumurtadan salatalığa her şey mevcuttu!

Manastır dönüşümüz akşamı bulduğu için hemen eve uğrayıp, biletlerimizi alıp çıkmamız gerekti. Konser Vasil Levski Stadyum'unda olacaktı. Stadın yakınlarındaki devasa kalabalığı ve giriş sırasını görünce kapıldığım dehşet karşısında Nikolay'ın rahatlığı görülmeye değerdi!

- Daha çok zaman var Martı! Biz içeri girmeden konser başlamayacak nasıl olsa!!

İçeri girdiğimde saat yedi idi. Her farklı bilet grubu için (benim biletim 100 Euro'luk Golden Circle alanına aitti) farklı giriş kapıları oluşturulmuştu, dolayısıyla stada giriş de çıkış da çok kolay ve hızlı gerçekleşti. Saat sekizde başlaması gereken konser onda başladı. Bir ara Paul Oakenfold un remixlerini dinledik, dar alanda dans etmeye çalıştık. Sonra Madonna'nın genç dansçıları sahneye çıkıp seyircileri hareketlendirmeye çalıştı. Çok sevimlilerdi. Sonraki bir saat boyunca hiçbir haraket olmadan sadece Madonna'yı bekledik. Ayakta durmaktan gerçekten sıkıldığım ve yorulduğum bir anda Madonna sahneye çıktı koltuğunda oturarak. Görüntüsü, kıyafeti, gülümsemesi harikaydı. Sahne ışıkları ve ekran görüntüleri ile tam bir bütünlük içindeydi. İki saat boyunca yerinde durmadan, ip atlayarak, zıplayarak, sütunlara tırmanarak, dans ederek şarkı söyledi. Hemen hemen her şarkısında kıyafet değiştirdi. Bir iki şarkıdan sonra yine dansçılarıyla sahnenin önüne gelmişken ansızın Billie Jean çalmaya başladı. Bir an, MJ cover'ımı yapacak acaba diye düşündüm. Ne güzel ve farklı olurdu! O sırada aynen MJ gibi giyinmiş -siyah pantalon, beyaz çorap, siyah rugan ayakkabılar, siyah şapka ve gri, parıltılı gömlek- bir dansçı Madonna'nın önüne çıktı ve dans etmeye başladı. "Dünyanın en büyük yıldızlarından biri, Michael Jackson için alkış istiyorum" dedi Madonna. Altmış bin kişi hep bir ağızdan bağırdık ve alkışladık. Harika bir andı! La Isla Bonita'da Madonna'ya çingene müzikleri yapan bir grup eşlik etti ve dans ettiler. Frozen'ı dışı ekran olan bir kafes-kule karışımı bir şey içinde söyledi. Like A Prayer performansı gecenin en iyilerindedi; sahnedeki dev ekranlarda kutsal kitapların dilleriyle yazılmış herkes eşittir, her şey aynı yere çıkar mesajları yer aldı. Madonna sadece sahne şovu ve enerjisiyle değil, verdiği olumlu mesajlarla da gece boyunca herkesin yüzünü güldürdü yani. Şov bittiğinde yine Michael Jackson şarkısı çalmaya başladı ve insanlar yüzlerinde kocaman gülümsemelerle, yorgun ama dans ederek stadı terkettiler! Harika bir konserdi! Türkie'ye gel(e)memesi gerçekten büyük bir kayıp müzikseverler için!

Stadtan yorgun ve inanılmaz derecede susamış olarak çıktım. Nikolay ile anlaştığımız yerde, metronun önünde buluştuk. Başka bir CS toplantısına gitmek üzere yürümeye başladık. Hiçbir büfede su yoktu yol boyunca. Ben su diye sayıklarken yine bir parka saptık. Yine harika CS insanlarıyla tanışma fırsatı buldum. Bisikletine Marvin ismini veren (The Hitchiker's Guide to the Galaxy kitabındaki robota ithafen!), Gora hastası, Recep Ivedik izlemiş(!), Fatih Akın filmlerini beğenen bir Istanbul aşığı Bulgar ile tanıştım; Anton. Parktan sonra Ambar isimli bir cafe&bar'a gittik birlikte ve çok eğlendik. Gece boyunca Bulgarca-Türkçe ortak kelimeler ve deyimler üstüne konuştuk. Eve geldiğimizde saat 4'ü geçiyordu. Yatana kadar saat beş oldu ve ben fazla değil, iki saat sonra Ben nerdeyim, n'oluyor! hissiyle uyanıp otogar yoluna düştüm. Sofya sokakları yine sessiz ve sakindi. Bu kez herkes uykudaydı gerçekten sanırım.

Dönüşüm biraz maceralı oldu. Önce Svilengrad'a geçtim otobüsle (Sofya günlerim boyunca söylemeyi bir türlü doğru dürüst beceremediğim şehir!). Oradan Yunanistan sınırı olan Ormenio'ya, oradan da bizim sınır olan Pazarkule'ye geldim. Bir günde iki gümrük kapısı, birbirinden ilginç gümrük memurları ve taksiciler.. Akşamüstü evime geldiğimde mutluydum. Bir farklı, heyecanlı geziyi daha gerçekleştirmiş olduğum, Madonna'yı görmüş olduğum, birbirinden sevimli yeni arkadaşlar edindiğim ve her şeyden öte, yeniden yollarda olduğum için.

Güzel Atlar Ülkesi

2009-04-19T11:42:00.000-07:00

Kapadokya'ya yolum düşecek yakın zamanda. Daha önce hiç gitmedim. Halbuki yabancı dostlarımın pek çoğu çoktan keşfettiler bölgeyi! Bakalım beni neler bekliyor oralarda. Bekleyelim, görelim! :)

Gökler Varolduğu Sürece

2009-03-28T15:30:00.000-07:00

Cairo. Kahire. al-Qāhira
Tren raylarını değil de bu kez bulutları arşınlayarak başladığım yolculuğumda beni karşılayan kentin başka dillerdeki isimleri bunlar. Afrika'ya, o hep gitmek istediğim çöle, sıcağa ve sarı rengine ait sözcükler.. Dünyanın harikalarına sahip gizemli şehir, Firavunların ve efsanelerin kenti Kahire..
Beni bir Aralık sabahı keskin bir toz kokusu ve güneşli gökyüzüyle karşılayan Kahire, Arapça'da düşmanları kahreden şehir demekmiş. Yirmi milyon kişinin yaşadığı bu ismi hüzün vaad eden dev şehirle aramızda iki saat mesafe var yalnızca. İki saat, bir büyük mavi deniz ve sonra her şey başkalaşıyor. O Aralık sabahında da öyle oldu. Akdeniz'in yeşili ve mavisi gitti, yerini çöl sarısı aldı. Ben, ilk kez Afrika'da olmaktan dolayı heyecanlı halimle zamanda yolculuğa başladım ve bu öylesine farklı ve büyülü bir yolculuk oldu ki bu, anlatması gerçekten kolay değil.

"Gökler varoldukça senin anıtların da varolacak ve senin adın gökler durdukça duracak"

Böyle yazıyor göklere uzanan dev anıtlarda. Bahsedilen kişi ünlü firavun II.Ramses. Tarihin altmış yedi yıl hükümdarlık yaptığını söylediği, devasa tapınaklar yaptıran, yüze yakın çocuğu olduğu rivayet edilen, Kadeş Savaşı'nın yenilmez komutanı, kutsal kitapların kahramanlarından biri, güneş tanrısı Ra'nı oğlu Ramses. (Bir rivayete göre II.Ramses'in Kadeş Savaşı'na dahil olduğu gün güneş tutulması yaşanmış, bu yüzden kendisine ışığın oğlu deniyormuş.)
Binlerce yıl önce yazılanlar bugün de gerçekliğini koruyor. Gökler hala var ve sanki Ramses hala yaşıyor, tıpkı diğer bütün gizemli kişilikleri gibi Mısır'ın. Her gün milyonlarda turist şehre onun ve diğer firavunların eserlerini görmeye geliyor. Kahire bir yanıyla hala antik çağda yaşıyor. Çöl rüzarları inatla yenilenen her şeyi sarartıp eski haline döndürüyor. Şehre ayak bastığınız anda daha önce görmediğiniz, hissetmediğiniz başka bir şeyle karşı karşıya olduğunuzu anlıyorsunuz hemen.

Kahire'de geçirdiğim ilk saatler oldukça ilginçti. Sanırım bu batıdan gelen her turist için böyledir. Önce bir toz karşılıyor insanı havaalanında, nefes alamıyor gibi hissediyorsunuz. Sonra sokakların kirliliğine, evlerin eskiliğine, trafiğin inanılmaz şekilde düzensiz ve kuralsız oluşuna, insanların fazlasıyla rahat ve vurdumduymaz tavırlarına şaşırıyorsunuz. Sürekli şaşırıyorsunuz. Zaten bu şaşkınlık hali öncelikle insanı Kahire'ye çekiyor. Zamanla bu şaşkınlık geçiyor ve şehrin o salaş haline alışıyorsunuz, hatta o tembelliği seviyorsunuz.

Şaşkınlıklarla dolu küçük bir şehir turundan sonra sıra Nil'i görmeye geldiğinde yine heyecanlandım. Çünkü Nil, Kahire'nin, hatta bütün Mısır'ın can damarı. Kendimize isim yaptığımız, hakkında çok konuştuğumuz o ünlü büyük nehir. Fakat binlerce yıldır şehri yaşatan bu görkemli suya nehir diyesi gelmiyor insanın. Deniz gibi ihtişamlı, sessizce akıp gidiyor şehrin içinden Nil. Üzerinde gemiler ve kayıklar dolaşıyor. Eski Mısırlılar Nil'e muazzam nehir anlamına gelen Ḥ'pī ya da iteru diyorlarmış. İlk gecemi ben de bir gemide, Nil üzerinde, yemek yiyerek ve şarkılar söyleyerek geçirdim. Güverteden, dolunayın ışığında parlayan gökdelenleri izledim. Gece olunca kaybolan tozun, kirin ardındaki pırıltılı, sımsıcak, başkalaşmış Kahire'yi uzunca seyrettim. Sanırım kenti ilk kez orada, o anda sevdim.

Piramitler ve Zaman

Kahire'deki ikinci günüm de harika başladı. Maadi Hotel'den kalkan otobüs biz meraklıları Piramitler'in yer aldığı Giza (Gize) bölgesine götürürken yol boyunca Mısır izlenimlerimi yazdım. Otobüs camından şehri seyrettim. Gecenin merhameti kentten çekip gitmiş, Kahire yine toza, dumana, gürültü ve kaosa bürünmüştü.

Piramitler'i ilk gördüğüm anı sanırım hep yüzümde gülümsemeyle hatırlayacağım! Harika bir andı çünkü. Uzaktaydılar, sanki erişilemeyecek kadar uzakta. Gökyüzüne uzanıyorlardı, kağıttan yapılmış gibiydiler. Silik, solgun, üçgen karton kutular gibi.. Etraflarında evler, oteller, gökdelenler, arabalar.. Yani akıp giden modern hayat ve o dev üçgen taşlar.. Hepsi bir arada, öylece, oarada yaşayıp gidiyorlardı. Bu Mısırlılar için ne kadar sıradan ve normalse, bizler için de o kadar anormal ve sıradışıydı! Yaklaştıkça daha da büyüdüler, daha da güzelleştiler, daha çekici ve bir o kadar da akıl almaz bir hale geldiler. Yol boyunca rehberimiz bize Piramitler'in hikayesini anlatmıştı ama ben zaten az çok bir şeyler biliyordum. Aslında Mısır'da büyüklü küçüklü yüzlerce piramit bulunuyor ama Giza'dakiler en güzelleri ve en ünlüleri. Keops, Kefren ve Mikerinos için yaptırılan mezarlar bunlar. İsimlerini sonsuza dek hafızalara kazıtan bu firavunlardan Keops ve Kefren'in mumyaların nerede olduğunu kimse bilmiyor fakat Mikerinos'un Atlantik Okyanusu'nun deriliklerinde yattığını biliyoruz. Bu ilginç hikayeyi kısaca anlatmak gerekirse; soyguncular Mikerinos'un mezarında buldukları mumyayı İngilizlere satmışlar. 13 Ekim 1838 gübü İskenderiye'den Londra'ya ulaşmak üzere yola çıkan Beatrice isimli gemi Cebelitarık açıklarında, yakalandığı fırtınadan kurtulamayarak batmış ve Mikerinos'un mumyası da gemiyle beraber okyanusunun derinliklerine dalmış!

Bir Mısır deyişine göre İnsanoğlu zamandan korkar, zaman da Piramitler'den! Piramitler ve onları yaptıran firavunlarla ilgili hikayelerin sonu neredeyse yok. Her biri tonlarca ağırlıktan oluşan milyonlarca taş bloğunun üstüste konmasıyla yapılan bu devasa anıtlar insanı adeta büyülüyor. Üstelik bu taşlar gelişigüzel bir şekilde de yerleştirilmemiş, öyle bir ayarlama yapılmış ki, Piramit, kimin adına yapıldıysa, onun bulunduğu odaya yılda sadece 2 kez güneş girmekte. (Doğduğu ve tahta çıktığı günler)Büyük Piramidin açıları, Nil'in delta yöresini iki eşit parçaya bölüyor. Gize'deki üç piramit aralarında bir Pisagor üçgeni olacak şekilde düzenlenmişler. Büyük Piramidin tabanının yüzeyi, anıtın yarısının iki katına bölündüğünde pi=3,14 sayısı elde ediliyor ve dört yüzeyinin toplam yüzölçümü, piramit yüksekliğinin karesine eşit. Aynı zamanda dev bir güneş saati olan Büyük Piramit,(Ekim ortasıyla Mart başı arasında düşürdüğü gölgeler mevsimleri ve yılın uzunluğunu gösterirler) dünyanın kara kitlesinin merkezinde yer alıyor ve Gize'den geçen boylam, dünyanın denizleriyle anakaralarını iki eşit parçaya bölüyor.(Bu boylam ayrıca, kara üstünden geçen en uzun kuzey-güney yönlü boylam olup,bütün yer kürenin uzunluğuna ölçümünde doğal sıfır noktasını oluşturur.) Bütün bunlar ve daha fazla şaşırtıcı bilginin yanı sıra Piramitler'in içinde yaraların iyileştiği, kirlenmiş suyun temizlendiği, radar, vb. cihazların çalışmadığı söyleniyor. Ayrıca mumyalarda radyoaktif madde bulunduğundan mumyaları ilk bulan 12 bilim adamı kanserden ölmüştür!

Sadece bu bilgiler bile insanı fena halde sersemletiyor, değil mi? Ben daha fazla sersemlemek adına Büyük Piramit'in içine girmeye karar verdim. Bunu yapabilmek için bir bilet edinmem gerekiyordu, yaptım. Fotoğraf makinamı içeri almadıkları için başta üzülsem de bir kaç saniye içinde hayalkırıklığımın yerini yine bir şaşkınlık ve merak aldı. Bir mağaraya girer gibi girdim önce, sonra o mağara bir tünele dönüştü. Daracık, alçak, nefes alması oldukça güç, karanlık bir tünel içinde neredeyse sürünerek ilerledikten sonra karşıma oldukça dik, tahta merdivenleri olan bir yokuş çıktı. Orayı da terden sırılsıklam olmuş bir biçimde tırmandıktan sonra (Bütün bunları önümde ve arkamdaki onlarca insanla beraber yapıyorum elbette, yoksa orada tek başına dolaşmak insanı büyük ihtimalle delirtir!) yeniden bir tünel ve işte sonunda firavunun lahitinin olduğu odadayım! Karanlık, dışarıdaki çöl sıcağına göre oldukça serin, dikdörtgen şeklinde bir oda burası. Oda ile ilgili yine benim aklımı başımdan alan bir takım matematiksel hesaplamalar, gizemli ve garip bilgiler var tabi ama ben onları düşünmek yerine yorgunluktan yere çöküveriyorum! Köşede benim gibi oturan iki adam gözüme çarpıyor; orta yaşlı, gözleri kapalı, bağdaş kurmuş adamlar. Biri meditasyon yapıyordu. Bilmiyorum, emin olamıyorum şimdi, belki ikisi biren meditasyon yapıyorlardı ama odayı, o taşları daha da gizemli ve korkunç kılan ve oradaki herkesi istisnasız mumyaya çeviren (sessiz ve hareketsiz kalmıştık) bir Omm sesi tam olarak o köşeden geliyordu! O anı hiç unutmayacağım! Ben de gözlerimi kapadım, dua ettim, hayatımda olmasını istediğim her şeyi sıraladım ve orada olduğum için şükrettim. İnsan o atmosferde, her şey o garip sesle yankılanıyorken başka hiçbir şey düşünemiyor, sadece sükrediyor!

Piramitler'in ihtişamını perçinleyen Sfenks var bir de çevrede. Başı insan, bedeni hayvan görünümlü bir dev heykel bu. Yüzünü doğuya, Ra'ya dönmüş, 46 metre boyunda ve 21 metre yüksekliğindeki bu Piramit koruyucusunun burnunu atış talimi yapan Napolyon'un ya da Sultan Selim'in askerlerinin kırdığına dair hikayeler kulaktan kulağa dolaşmakta.

Sfenks'in etrafında bir de Mumyalama Odası bulunuyor. Bunu da büyük bir turist kafilesi eşliğinde gezdikten, bütün taşlara dokunduktan sonra Plato adı verilen, üç piramidin de uzaktan muhteşem göründüğü ve çeşitli şekillerde fotoğrafların çekidiği alana gidiyoruz. Mısırlı satıcılar her yerde olduğu gibi orada da işbaşında, turistlere sahte papirüs, minik heykelcikler, şapkalar satmaya çalışıyorlar. Bir yanda binlerce yıllık inanılmaz bir tarih, diğer yanda para için dilenen çocuklar, adamlar.. Kahire; tezatlıklar şehri.

Saatler sonra Piramitler'e veda ederek Giza'dan ayrılıyor otobüsümüz. Sonradan aynı yere üç kez daha geleceğimi, yıldızlı bir gecede, Sfenks'in önünde muhteşem bir Işık&Ses gösterisi (Sound&Light Show) izleyip zamanda yolculuk yapacağımı henüz bilmiyorum!

Kahire Müzesi

Eski Mısır'a ait kazılardan elde edilen ne varsa bugün Kahire Müzesi'nde sergilenmekte. Eski takılar, küçük heykeller, devasa heykeller (Mısırda her şeyde bir devasallık söz konusu), maskeler, lahitler, odalar ve mumyalar.. Mısırlılar sadece insanları değil hayvanları da mumyalamışlar. Müzede maymun, timsah, balık ve çeşitli hayvanların binlerce yıllık mumyaları da görücüye çkıyor! Sanki eski Mısırlılar bizle "Bakın, biz neler yaptık, bilimimiz ve sanatımız sizi yuvanızdan alıp buralara getirdi." diyerek hafiften dalgasını geçiyor!
Duvarlarında papirüslere yazılmış ünlü Ölüler Kitabı'nın asılarak sergilendiği müzede 19 yaşında ölmüş firavun Tutankhamun'un da maskesi ve mumyasının içine konulduğu altından yapılmış odası da sergileniyor. Müzedeki her şey çok ilginç ve çok fazla şey var. En az bir tam gün, hatta iki gün ayırıp iyice, dikkalice gezmek gerekli. İnsan tavana uzanan lahitlerin yanından hızlıca geçerken kahroluyor!

Mumyaların bulunduğu oda için ayrıca para ödeyip bilet almanız gerekiyor. Fotoğraf makinası sokmanın yasak olduğu odaya ben bir şekilde makinamı da alıp mumyaları gizlice fotoğraflıyorum. İşte karşımda Ramses bilge bir yüz ifadesiyle yatıyor! Sultanahmet'teki dikilitaşta zaferleri anlatılan III.Tutmosis 'e İstanbul'dan selam getiriyorum!
Ağlayan yüzler, acılı yüzler, karanlık yüzler.. Saçları, dişleri, parmakları ve ifadeleriyle her yerdeler!

Kahire Müzesi ile ilgili iki ilginç ayrıntı; kadın mumyalar tabutlar içinde sergileniyor, onları göremiyoruz (Firavun olan tek kadın Hatşepsut'unki dahil) ve Giza'daki en büyük piramidi yaptıran Keops'un(Khufu) müzede sadece bir adet heykelinin olması ki o da küçücük boyutlarda!

Han el-Halili, Hasan Şaş ve Mısır Sokakları

Kahire'nin ünlü mekanlından birisi de herkesin bahsettiği Han el-Halili çarşısı. İlk duyduğumda buranın büyük ve bizim Kapalı Çarşı gibi bir yer olduğunu düşünmüştüm. Yanılmam fazla zamanımı almadı. Çarşıya giden yol çöplerle bezenmiş, inanılmaz kötü kokan dağınık sokaklardan geçiyor. Oraya ulaşması bir dert, orada dolaşması ayrı, çıkması başka bir dert. Yine de her şeye değer çünkü Han el-Halili çok eğlenceli bir yer. Yere bez serip üzerine hediyelik eşya koyanlar, tezgahlarda satış yapanlar ve dükkanları olanlar diye üç gruba ayırabiliriz çarşı esnafını. Fakat hepsinin ortak bir özelliği var ki o da turistlerin parasını almadaki becerileri ve kararlılıkları! Mısır'da yaşamanın kurallarından biri de pazarlık yapmak. Her şey için pazarlık yapmak gerekiyor zira en ufak bir şeye bile değerinin üç, hatta dört katını bile ödeyebilirsiniz. Ben de çarşıda farkettim, meğer pazarlık yapabiliyormuşum ve gayet iyiymişim bu konuda. Yine de itiraf etmeliyim ki çok yorucu bu iş. Gün sonunda konuşmaktan, arkamdan koşan satıcıları dinlemekten ve para muhabbeti yapmaktan yorgun düşmüştüm.

Kahire'de herkesten duyduğum şeyi Han el-Halili'de duydum, hatta en çok orada. Bu, yüklemsiz bir cümle. Türk olduğunuzu anlayınca, ki anlama yöntemleri arkanızdan Hey, madam, Türkiş, you Türkiş? diye bağırmaları ve sizin de refleks olarak bakmanız sonucunda gerçekleşiyor, sevecenlikle söylenen bir cümle; Yavaş Yavaş Hasan Şaş! İlk duyunca çok gülmüştüm ve sevecenlikle karşılamıştım. Mısırlılar Türk Milli Takımı maçlarından oldukça etkilenmişler ve bu ülkede bir nevi tekerleme gibi olmuş, Türkiye'den geldiğini söyleyen herkese bunu söylüyorlar! Fakat aynı cümleyi günde onlarca kez, restoranda, Piramitler'de, sokakta, müzede bile(!) duyunca insanı fenalıklar basıyor. Bir süre sonra gülemiyorsunuz bile!
Acaba Hasan Şaş Mısır'daki ününün farkında mı, merak ediyorum!

Kahire'den Gitmek

Kahire'den ayrılmak hiç kolay olmadı. Son gece Işık Show'dayken son kez arkamı dönüp gizemli taş bloklarına bakarken de, gece Couchsurfing'ten Ehab'ın arabısından ışıl ışıl parlayan şehri seyrederken de (Radyoda Lüblanlı şarkıcı Fairuz içime işleyen bir Arapça şarkı mırıldanıyordu!) gözlerimin dolmasına engel olamadım, olmadım.
Bir kaç güne sığan inanılmaz anılar ve maceralar, edindiğim yeni arkadaşlar.. İnsan bir şehrin içindeyken bile o şehri özlüyorsa, oraya yeniden gitmelidir, gitmek zorundadır ve bu yüzden ben tekrar Kahire'ye gideceğimi biliyorum. Bu bir serüven, Mısırlı Nobel ödüllü yazar Necip Mahfuz'un dediği gibi:

Dilenmek, gece gündüz amaçsız okumalar içinde, putperest duacılarla gece kulüplerinde, sağır yürekleri kızıştırarak, cehennem serüvenlerinde..

Prag Günlükleri - Son Günlerim (7 & 8)

2009-03-22T15:16:00.000-07:00

Mojito, Salsa ve Kendime Mektuplar

Derslerin bitmesine nasıl üzüldüğümü anlatamam!!

O teoriler, tartışma grupları, minik projeler oluşturma çalışmaları, sorunlar üzerine düşünme ve portfolyo yazımları, sunumlar.. Hepsi bitiyordu işte cuma günü!

Ne üzülmesi, elbette dalga geçiyorum, parti verelim dedik Ana ile seminer bitişi şerefine! :) Ama sağolsun Zusanna yine bizim yerimize düşünmüş, partiyi önceden ayarlamıştı zaten! Son akşamımız şerefine hepimizi bir restoran & cafe'ye götürdüler. Ders verenler de oradaydı. Bayağı kalabalıktık. İlk kez Mojito içtim orada ve sonra bütün gece nane koktum!

Restorandan sonra bir bara geçtik, herkes gelmedi tabi, on kişi falan kalmıştık. Ve ben orada hayatımda ilk kez Salsa yaptım, sahnede! Çok ilginç, çünkü ben salsa falan bilmiyorum! Ama yaptım! Çünkü Philip biliyormuş, geldi yanıma, elimden tuttu ve döndürdü, çevirdi, bir şeyler yaptı ve biz bayağı güzel dans ettik! :) Çok eğlendim! Sonra da aynı amatör ruhla ben gidip Pieter'ı dansa kaldırdım. Pieter, beyaz saçlı, benden büyük çcukları olan bir okul müdürü. Grupta en iyi anlaştığım insanlardan biriydi. Onun da dans etmek çok hoşuna gitti, teşekkür etti bana, "Büyük kızım görse beni çok şaşırırdı" dedi. Otele gidene dek de şarkılar söyledi, metro beklerken dans etti hafiften, çok sevimliydi! :)

Ertesi sabah bir saat kadar yine salondaydık. Son sözler söylendi, sertifikalar verildi. Herkesle vedalaştık, gözlerimiz doldu. Fotoğaflar çekildi. Ve çok hoş bir şey yaptık, kendimize mektup yazdık! Kırmızı zarflar verdiler elimize, içinde kağıtlar. Bu seminerden ne örendim, neler yapmayı planlıyorum temalı bir kendime mektup yazmam gerekiyordu ama ben öyle yapmadım tabi. Karlı Prag günlerinden başladım, 25 yaşımda nerelerde olduğumdan, neler yaptığımdan bahsettim, kendime hatırlattım daha doğrusu bunları ve "Seni Seviyorum Özlem" diye bitirdim mektubumu! Temmuzda kendimden mektup alacağım, Prag'tan!

Lapa lapa yağan kar eşliğinde kalktı uçağım. Nedeni belirsiz bir tdirginlikle geçen iki saatin ardından İstanbul'a ayak bastığıma mutlu olmuştum.

Bir gezi de işte böyle geçti, bitti.

Prag Günlükleri - 5. ve 6. gün

2009-03-22T14:09:00.000-07:00

Okul Ziyaretleri, Petrin Hill, Klasik Müzik

Çarşamba günü derslerden sonra seminerden arkadaşlarla soğuk Prag havasını soluyarak şehri arşınladık tekrar ve gece yine Zusanna'nın ayarladığı bir restorana gittik. Restoranın buluduğu yer, Petrin Hill, harikaydı. Nefes kesici bir manzası vardı. Tepeye teleferikle çıktık. Prag, ışıklar içinde parlarken minik kar taneleri kalenin, nehrin, gotik binaların üzerine yağıyordu.

Yine bolca bira içtim salata ve tavuk yedim restoranda. İki saat sonra, diğerleri otele gitmek üzere ayrılırken biz (Philip, Tufan, eşi Aygül ve ben) Agharta'ya gitmek üzere tranvaya bindik. Yanlış yöndeki tranvaya elbette! :) Karışıklıklar sona erip de club'a ulaştığımızda vakit epey geç olmuştu zaten. Yine giriş parası ödeyip kenarda bir masaya oturduk. Bu kez farklı bir grup, Fusion Jazz çalıyordu. Sevdim.
Club ilginç bir şekilde Türk kaynıyordu. Önceki gecenin sessizliğinden ve saknliğinden eser yoktu. Yan masadaki Türkler bağıra bağıra konuşuyorlardı, bir ara ortalarda bir yerde oturan diğer masadaki Türkler'e laf attılar, "Burası Beyoğlu değil Ahmet abi!" gibisinden bir şeyler diyerek! Gerçekten utanç vericiydi!
Çarşamba gecesi böyle geçti, gitti.

Perşembe sabahı okul ziyaretleri yapmak üzere otobüsle ayrıldık otelden. Bizim gittiğimiz ilköğretim okulu yklaşık iki saat uzaklıktaydı. Çok, gerçekten çok güzeldi.

Okulun ingilizce öğretmeninden bilgiler aldık, okulla ilgili sunular izledik, sınıfları gezdik, yemekhanesinde yemek yedik (karnıbahar çorbası, bezelye ve pilav), fotoğraflar çektik, Çek eğitim sistemi hakkında bilgi edindik. Ertesi gün gördüklerimizin sunumunu yapmak üzere notlar aldık, çalışma gruprı belirledik, vb. Yine herkes çok ciddiydi tabi!

Bu ciddiyet bana fazla geldi elbette, akşama acısını çıkarmak lazımdı ve öyle de yaptım nitekim! Prag Filarmoni Orkestrası'nın konserini izlemeye gittik bizim grupla. Konser muhteşemdi! Koro harikaydı, keman solosu inanılmazdı ve şef.. şef gerçekten deliydi! Dönüp seyirciye göz kırpmalar, gülümsemeler, hatta dans etmeler falan.. ! :) Konserle ilgili çok ilginç bir şey; hiç kimse şarkı bitiminde alkışlamaya kalkışmadı. Bizim ellerimiz havada kaldı! Çok garipti. Meğer Çekler şarkı sonunda değil de arada alkışlıyorlarmış deli gibi, hiç durmadan!

Konserden sonra yemeğimizi yedik bir Cafe'de. Elbette tavuk yedim yine! Gece güzel sohbetlerle, Ana'nın kahkahalarıyla sonlandı.

Prag Günlükleri - 4. Gün

2009-03-12T02:00:00.000-07:00

U Supa, Agharta Jazz Club ve yeniden Besame Mucho

Prag'taki en eğlenceli günlerimden biriydi Salı günü, belki de en eğlencelisi. Şöyle ki:
Karlı bir sabaha uyandım. Çok güzel yağıyordu kar, lapa lapa. Mutlu oldum tabi bir karsever olarak! Ayrıca kahvalı ederken öğrendim ki odadaki klima çalışmıyormuş kışın, yani ben dereceyi boşu boşuna 30'a getirmişim, kendi kendime ısınmışım o görüntüyle :) Bir de dolapta ek battaniye varmış, onu da görmemişim! :)

Seminerden sonra yine dışarı çıktık, bu kez Philip, Pieter, Ionela, Ana, Elisabeth ve Hubert vardı yanımda. Yine merkezde dolaştık, fotoğraflar çektik, eski bir cafe'de çay içtik. (Çek dilinde de çaya 'çay' diyorlar!) Saat yedide isteyenler önceden Zusanna'nin ayarladığı restorana gideceklerdi, biz de onlara katılalım dedik. Elimde harita, dolaşıp durduk ve bulduk sonunda restoranı; U SUPA!

U Supa, Celetna caddesinde, kocaman bir restoran. Loş ışıklı, eski fotoğraflarla duvarları süslenmiş, canlı müziği olan bir mekan. Yemeklermizi yedide sipariş verdik, bir saat sonra geldi. Ben yine tavuk söyledim. Yemekten önce biralarımız geldi, ikişer bira içti hemen hemen herkes. O arada da harika muhabbetler yaptık, eğlendik güldük. Ben Zusanna ile yanyana oturuyordum. Zusanna, hani şu daha önce bahsettiğim, gündüzleri resmi bir şekilde ders anlatan, macar asıllı kadın. İçkiyi içtikçe daha da neşelendi ve birden opera söylemeye başladı! Müzisyenler (keman ve akardeon çalan iki adam) masamıza geldiler, Zusanna'nın yanıbaşına ve o da coçkuyla, bağıra bağıra müziğe eşlik etti! Şarkı bittiğinde bütün masalar bize bakıyor, Zusanna'yı alkışlıyorlardı! Süperdi! Sonra kemancı Bir isteğiniz var mı?, dedi. Ağzımdan hemen Besame Mucho çıktı! Ve Besame Mucho'ya başladılar. Harika bir andı, kelimelerle anlatmaya çalışmak bile yersiz. Ana şarkıyı orjinal dilinde söylerken Zusanna Çek dilinde söylemeye çalışıyordu. Dşarda kar, loş ışıklı bir restoranda Besame Mucho, sağımda solumda farklı milletten insanlar.. Hayat garip, ve güzel.
Restoran keyfinden sonra herkes otele gitmek üzere yola koyuldu, Ana ve ben hariç. Saat 9. Ne oteli! Jazz Club içimde kalmıştı, ona gitmeden olmazdı! Agharta Jazz Club'a gittik böylece. Şehrin en ünlü clublarındanmış. 250 czk giriş ücreti verdik ve minik bir salondaki en önde yer alan masalardan birine yerleşiverdi! Biralarımızı söyledik. Sahnede dokuz kişiden oluşan bir grup vardı, bir kısmı saksafon çalıyor, biri piyano, biri kontrabas, biri bas gitar.. Cloud Nine. Modern Jazz yapıyorlarmış, keyifle dinledik! İlk kez canlı jazz dinleme fırsatı bumuş oldum böylece! Herkes büyük bir ciddiyetle dinliyordu, hiç kimse konuşmuyordu, hatta yanımızda oturan adamla (Dik oturan, asil görüümlü, şık giyimli bir beyefendi) hafiften dalgamızı da geçtik! :)

Gece biterken, son metroya yetişmek üzere çıktık Agharta'dan. Sokakta yolunu kaybeden Amerikalılara yardım ettim!! Otelin önünde kar topu oynadık ve yorgun argın yatağa attım mutlu kendimi, zihnimde Besame Mucho..

Prag Günlükleri - 3. Gün

2009-03-05T03:40:00.000-08:00

Seminer ve Yaşasın Akdeniz

Pazartesi sabahın köründe kalkıp kahvaltıya indim. Gece soğuktan dondum neredeyse. Odada klimaya benzer bir şey vardı, onun derecesi en sona getirdim, 30'a yani, yine de üşümüştüm gece. Belçikalı okul müdürlerinden biri olan Philip ise kahvaltı ederken gece çok sıcakladığını, dereceyi en düşüğe ayarladığını, ayrıca cam da açmak zorunda kaldığını söyledi! Hep böyle kanımın kaynamasını istemişimdir!!

Otelin kahvaltısı gerçekten güzeldi. Tatlılar, tuzlular, yumurta çeşitleri.. Ben her gün kendime patates, domates, yumurta, reçel, vb. şeylerden oluşan klasik Türk kahvaltıları hazırlarken Kuzeyliler tabaklarına tatlıları, marmelatları, kekleri doldururuyorlardı. Birbirimize şaşkınlıkla bakıp durduk!

Seminer bir hafta boyunca sabah dokuzda başlayıp öğleden sonra dörtte bitti. (Çarşamba günü hariç). Arada kahve molaları, öğlen yemekleri vardı, o kadar.
Pazartesi günü Rudi, Pieter ve Rob'u dinledik. Bazen gerçekten bunaldığımı hissettim çünkü sadece teori dinlediğimiz zamanlar da çok oluyordu. Ama teori dinleme dışında da çok şey yaptık. Bir konu veriyolardı mesela, onun hakkında takımlar oluşturup sorunu buluyor, çözüm önerileri getirip bunları sunuyorduk insanlara elimizde mikrofonlarla. İlk gün İsveçli ve Çeklerle takım oluşturmak zorunda kaldım. Aman Tanrım, o kadar ciddi insanlar ki.. Nefes almaya vakitleri yok gibi sanki işten. Müthiş bir ciddiyetle dinliyorlar, konuşuyorlar, soru soruyorlar. Ne espiri var ne bir gülümseme.
Ben de onlara benzemek zorunda kalacağım diye çok korktuğum bir anda imdadıma Ana yetişti! Ana, İspanyol. İngilizce öğretmenliği yapan ama seminer boyunca "Özleeem, help me, how can I say that in English?" nidalarıyla etrafta dolaşan okul müdürüydü aynı zamanda! Ana ile aynı masada olduğumuz zamanlar harikaydı. Onun da sıkıldığı, herkesi fazlasıyla ciddi bulduğu zamanlar oluyordu çünkü. Sonra aramıza Romanyalı ve Bulgar öğretmenleri de aldık ve hem çalştık, hem eğlendik! Yaşasın Akdeniz!! :)

Akşamı Philip, Wim, seminerdeki diğer Türk Tufan ve eşiyle birlikte merkeze indik. Benim elime haritayı tutuşturdular yine. Bana bir şeyler oluyor yurtdışında, çok garip, elime haritayı alıp herkese rehberlik yapıyorum. Edirne'de bile kaybolabilecek derecede yönsüz olan ben, dilini, sokaklarını ve daha bilimum şeyinin bilmediğim ülkelerde canavar kesiliyorum! İşte yine o canavar anlarımdan birindeydim, sokaklarda dolaşıyorduk. Biz Wim ile yürürken birden arkama baktım ve diğer üç kişinin ortadan kaybolduğunu farkettim. "Bekleyelim biraz" dedim Wim'e ama o da "Bir yerlere gimişlerdir, biz devam edelim, gelir onlar" dedi. Minicik şehirde birbirimizi kaybettik yani komik bir şekilde. İlerledik, Astronomik Saat'in orada biraz durduk, gelen giden yok.. Sonra Wim sanki çok doğal bir şey yapıyormuş gibi bana döndü ve "Ben üşüdüm, galiba otele gidip kitap okuma istiyorum" dedi!! Şaka yapıyor sandım. Hayır, yapmıyormuş. Gerçekten de beni orada yalnız bırakıp metroya atladı ve gitti! Ben de diğerlerini aradım, aynı yolları yürüdüm, elbette bulamadım ve biraz dolanıp ben de otelin yolunu tuttum. Güya jazz club'a gidip canlı jazz dinleyecektik o gece hep birlikte ama yalnız da bir club'a gitmenin anlami yoktu. Trajikomik bir şekilde yuvama döndüm o gece, yanımdaki insanları kaybederek.. :)

Prag Günlükleri - 2. Gün

2009-03-05T00:56:00.000-08:00

Gün ışığında Prag ve Besame Mucho

Pazar günü yine soğuk bir Prag sabahına uyandım. Dışarda minik kar taneleri uçuşuyordu. Flora'dan merkeze, Mustek civarına gidip CS partide tanıştığım Hintli Abishek ile buluştum ve şehri gezmeye başladık. Abishek bir haftadır Prag'taymış ama fazla fotoğraf çekemediğinden yakındı, bana da şehri gezdirmek istedi sanırım, iyi oldu!

Prag'ı üç ana bölgeye bölüyor haritalar. Mala Strana, Nove Mesto ve Stare Mesto. Mala Strana'dan gezmeye başladık biz. Göklere uzanan, simsiyah Gotik Prag Kalesi'ni ve çevresini gezdik. Katedraller, saraylar, meydanlar.. Hepsi söz birliği etmişçesine Gotik ve Barok. İnsan kendini garip hissediyor. Bu gariplik Charles Bridge'e varınca geçiyor. Köprüdeki heykeller nehri ve kenti selamlıyolar yüzlerce yıldır. Biz de onlarla birlikte şehri selamladık soğuktan titrerken.
Sonra gece ışıklarıyla görüp sevdiğim Old Town'a yolumuzu düşürdük. Takvimi ve saati aynı anda gösteren Astronomik Saat'in önünde herzamanki gibi onlarca turist konumlanmış, saat başı açılan minik kapılardan çıkan kuşları ve dans eden garip iskeletleri izliyorlardı. Hava o kadar soğuktu ki en yakın dükkana girip eldiven satın almak zorunda kaldım. Meydandaki Starbucks'ta kahve içip içimizi ısıtmaya çalışırken Prag'ın sokaklarına güneş ışıklarının arasından kar yağıyordu, gerçektenüzel bir görüntüydü.
Sonra Besame Mucho vakası yaşandı. Besame Mucho benim çok, hem de çok sevdiğim ve dnyanın neresine gidersem gideyim ğeşimi bırakmayan, mutlaka bir yerlerde duyduğum, en mutlu anlarımı daha da güzelleştiren mucizevi bir şarkı ya da bir şarkı kader gibi peşimde! Ara sokaklarda dolaşırken bir hediyelik eşya dükkanında çalıyordu bu kez hiç duymadığım bir cover'ı. Çocuklar gibi sevindim tabi. Abishek'e anlatmaya çalıştım. Anlamadı sanırım! :)

Change Management for School Improvement isimli seminerin yapılacağı Hotel Corinthia Anorama'ya 15 dk. gecikmeli olarak vardım. Seminer altıda başlayacaktı. Check-in yaptıktan sonra konferans salonuna geçtim hemen. 5-6 masa etrafında oturan insanlar, dikkatlice sahnede konuşan adamı dinliyorldı. En ön masaya geçtim hemen. Konuşmacıyı tanıyordum; Rudi Schollaert. 2006'da Belçika'daki seminerde de görevliydi. Ve Ağır aksanlı bir ingilizcesiyle Zuzanna Benova. Macar asıllı Çek konuşmacı. Kendisi hakkında ne çok ilginç şey keşfedecektim bir iki akşam sonra!

Zuzanna yine bir "ice-breaker" aktivitesi yaptırdı bize tıpkı Belçika'da olduğu gibi. On dakika içinde birbirimize sorular sorduk. Ben, bir önceki akşamdan olsa gerek "Do you like Chinese food?" 'un yanıtını araştırdım durdum ve "Hayır" diyenleri kucakladım hemen! :)

İlk dersten ve tanışma faslından sonra yemek yedik hep birlikte hotelde. Yine harika Çek biraları, yine peynirler, yine tavuk ve çeşitli salatalar, soslar.. Masada Belçikalı Pieter, Hubert ve İsveçli Kristina ile beraber oturdum ve muhabbet gerçekten harikaydı. Hepsi okul müdürleri ve hepsinin çocukları benden büyük! Onlar bana kendi hikayelerini anlattılar, ben de onlara bizim eğitim sistemimizi, kendi gezilerimi, hayat felsefemi anlattım. Elbette beni çok sevdiler ve evet, Türkiye'ye gelmek istiyorlar şimdi! :)

Yemekten sonra odama çıktım. Ekranında "Welcome Özlem Güzelharcan" yazan (!)televizyonu kapattım, eşyalarımı sağa sola yaydım ve soğuğa rağmen yandaki boş yatağın da battaniyesini, pikesini üstüme alarak uyumaya başladım!

Prag Günlükleri - 1. Gün

2009-03-01T11:12:00.000-08:00

14-21 Şubat 2009

CS Partisi, Gotik Sokaklar ve Pilsner Urquell

TK 1767 sefer sayili Istanbul-Prag uçuşuna hazırım. Diğer tanimadigim yolcularla birlikte bekleme salonundayiz. Sabahin körü. THY her zamanki gibi rotar yapacak, belli. Girerken ayakkabılarımı bile çkartmışlar zaten, hafiften sinirliyim. Bir de hava çok kötü; soğuk, rüzgarlı, yağmurla birlikte kar atıştırıyor arada. Sanki uçmaktan da korkuyor gibiyim bu kez, nedense..

Korkumun nedenini düşünerek geçirdiğim iki saatlik güzel bir yolculuktan sonra öğlende Prag'a vardım. Zamandan bir saat çaldıktan ve ilk Prag soğuguyla bir güzel tanıştıktan sonra şehir merkezine gitmek üzere havaalanı yanındaki durağa koşup 119 numaralı otobüse bindim. Prag'ın ulaşım sistemi harika. Aynı biletle otobüs, metro veya tranvaya binebiliyorsunuz ve 75 dakika içinde bu araçlar arasında transfer olanağı da sağlıyor bilet size. Bir transfer bileti 26czk (çek kronu), bu da yaklaşık 1 Euro ediyor, yani ulaşım rahat olmasının yanında ucuz da.
Devijka'da otobüsten inip Line A'ya geçtim. Prag'ta metro üç hat çalışıyor, A, B ve C. CS'den Danny'nin evine gitmek üzere Flora'ya geçtim ben de.

Danny'ye gitmeye çalışırken Prag'ın sakinliğine şaştım kaldım. Havanın pusu insanların, binaların, sokakların üstüne çökmüş gibydi. Her yer sessiz, sakindi ve insanlar gayet asık suratlı, konuşmadan, hatta mutsuz yüzleriyle yürüyordu sokaklarda! Garipsedim elbette!

Şansıma yine bir CS partisi varmış akşam. Danny ile ona katılmak üzere dışarı çıktık hava kararmaya yakınken. Önce bir restorana gittik. Restoranda dikkatimi çeken ilkşey sarmısak kokusu oldu. Daha sonra ise bu kokuya alışacaktım çünkü Çekler her şeyi sarmısaklı yiyorlarmış, öğrendim. Ekmek ne ise bizim için, sarmısak da onlar için o derece değerli ve her yerde kullanılıyor! "Dobrou chut" (afiyet olsun) deyip başladık peynirleri yemeye. Ve tabi ünlü Çek birası; Pilsner Urquell. Methini çok duyduğum bu birayı kocaman bardaklarda getiriyorlar ve yemekten önce, yemek sırasında ve yemekten sonra da herkes birayı su gibi içiyor. Çekler Pilsner ile gurur duyuyor gibiler. Her yerde reklamı yapılıyor, pek çok yerde sadece o satılıyor ve bence gerçekten de çok güzel. Hafif, lezzetli ve ucuz.
Biralarımızı içtikten sonra CS partisinin yapılacağı İsveç Elçiliği'ne gittik. Giderken de Old Town'u ve Charles Bridge'i gece ışıkları altında izleme fırsatı buldum. Şehir geceleyin gerçekten büyüleyici görünüyordu. Arnavut kaldırımı sokakları, gotik kuleler ve evleri, Prag kalesi, loş ışıklı sokak lambaları ile şehir resmen Vampir filmleri setinden farksızdı!

Parti oldukça güzel geçti. Hindistan, İsveç, Amerika, İskoçya, İngiltere, Makedonyave Romanya'nın arasına Türkiye'yi de katmış oldum. Saat 03:00'te insanlar hala mekanı terketmemekte direnirlerken ben de 24 saatlik uykusuzluğumla savaşıyordum.

- Ne zamandır Prag'tasın?
- Ben daha sabah geldim, 24 saat önce Edirne'deydim!

Gece yine gotik ve ilginç bir şekilde sessiz ve ıssız sokaklardan geçerek sabah 4'e dek çalışan gece tranvaylarından birine atlayıp giderek geceyi sonlandırdım.

İlk Kez Prag

2009-02-13T13:18:00.000-08:00

Bir seminer dolayısıyla Prag'a adim atmaya hazırlanıyorum. Şehir, köprüleriyle, orta çağ havasıyla, meydanlarıyla beni bekliyor, biliyorum ama beni asıl Kafka'nın, Kundera'nın memleketine gidiyor olmak heyecanlandırıyor! Bir hafta kalacağım Prag'ta. Bakalım beni neler bekliyor!

Martı Hürriyet'te!

2009-01-05T12:42:00.000-08:00

Buradan buyrun!

Bir Başka Ülke, Bir Başka Deniz..

2008-12-15T08:32:00.000-08:00

İnsan bir şehri tek bir şiir yüzünden sevebilir mi? O şiire olan tutkusu onu kendi memleketinden, yaşadığı şehirden binlerce kilometre uzağa, şiirde anlatılan kente sürükleyebilir mi? Benim başıma gelen aynen bu işte!

Konstantin Kavafis'in doğduğu, ünlü Şehir'ini yazdığı yer burası: İskenderiye. Afrika kıtasından Akdeniz'i selamlayan, yollarında palmiye ağaçlarının dizili olduğu, sokakları toz kokan, kalabalık ve kirli, çöle kıyısı olan bir liman kenti..* Yaşlı ozan, ömrünün kara yıkıntılarına bakarak bundan daha iyi bir deniz, bundan daha iyi bir ülke bulunabileceğini söylüyor ünlü dizelerinde ;

"Bir başka ülkeye, bir başka denize giderim," dedin,
"bundan daha iyi başka şehir bulunur elbet.
Her çabam kaderin olumsuz bir yargısıyla karşı karşıya;
-bir ceset gibi- gömülü kalbim.
Aklım daha ne kadar kalacak bu çorak ülkede?
Yüzümü nereye çevirsem, nereye baksam,
kara yıkıntılarını görüyorum ömrümün,
boşuna bunca yıl tükettiğim ülkede."

Büyük İskender ve Şehrin Harikaları

Kavafis'ten çok önceleri bir başka şehir aşığı, Makedonya'dan Hindistan'a kadar imparatorluklar kuran ünlü komutan Büyük İskender gelmiş bu topraklara. Milat öncesinde 332 yılını gösteriyormuş takvimler. Şehirleri ve şehir kurmayı çok seven III. Alexander adım attığı bu yeni toprağa da tıpkı karşı kıyıdaki komşusu İskenderun'a yaptığı gibi kendi ismini vermiş. Mısırlıların sevgisini kazanan ve Firavun lakabı alan İskeder Kleopatra'yı burada tanımış. Dev surlarla çevrelenen kente pazarlar kurmuş. Böylece zengin, pek çok kültürün bir arada yaşadığı bir ticaret kenti, Akdeniz görünümlü bir Afrika şehrine dönüşmüş İskenderiye. İskender'in ölümünden sonra da şehri genişletmeye devam eden mimarlar Pharos adasını da merkeze bağlayarak bambaşka bir görünüm vermişler kente. Bu göz alıcı tapınaklar ve saraylar kentinin işte tam da bu ada üzerinde yer alan ünlü bir deniz feneri varmış. Efsanelere göre deniz fenerinin ışığı düşman gemilerini yakar, şehre ulaşmalarını engellermiş. Akdeniz'de yol alan gemilere yol göstermek icin insa edilen, dünyanın en büyük deniz feneri olduğu iddia edilen, kat kat kulelerden olusan, yaklaşık 140 metre yüklekliğindeki İskenderiye Feneri o kadar görkemliymiş ki Antipater bu mermer yapının adını dünyanın harikaları arasına yazarak ölümsüzleştirmiş. Bugün kullandığımız fener, far gibi sözcüklerin fenerin bulunduğu Pharos (faros) adasınından geldiği söyleniyor. Milattan sonra 14.yüzyılda gerçekleşen bir depremle yok olan deniz fenerinin olduğu noktada bugün Memlük sultanı Kayıtbay'ın 1477'de inşa ettirdiği Kayıtbay Kalesi bulunuyor. Kalenin yapılışında fenerden kalan sağlam parçaların kullanıldığı rivayet edilir.

Zamanında İskenderiye'yi eşşiz kılan tek şey görkemli feneri değildi elbette. İskenderiye Kütüphanesi bugün bile dilden dile dolaşır. Milattan Önce 47 yılında içindeki efsanevi, gizemli papirüsleriyle birlikte yanarak yok olan bu dev kitaplıkta rivayetlere göre bir milyon kitap bulunuyormuş. Bugün, yok olan bu kütüphanenin yerinde modern bir yapı yükseliyor. Yine bir kütüphane ve yine çok güzel. 2002 yılında yapımı tamamlanan bu kütüphanenin dış duvarlarında dünyanın bütün dillerinin alfabeleri yazılı. İçinde bir konferans salonu, üç müze, dört sanat galerisi, bir planetaryum ve bir elyazısı restorasyon laboratuvarı içeren bu modern İskenderiye Kütüphanesi'ni -Bayram dolayısıyla kapalı olduğundan- ben gezemedim ama bahçesinde dolaşmak, ona dışarıdan bakmak bile heyecan vericiydi. Ayrıca söylemeden geçmemek gerek, her yıl, eski İskenderiye Kütüphanesi'nin yakıldığı gün olduğuna inanılan 26 Aralık Dünya Sahaflar Günü olarak kutlanır.

Alexandria'da Bugün

Tarihin bu ilk metropolünün izlerini bugünkü şehrin sokaklarında bulmak çok zor. 1950'lerin sonunda Durrell'in Justine'de** dedigi gibi Sinekler ve dilenciler, onların elinde kent bugün - bir de bu ikisi arasındabir yerde varlıklarını sürdürenlerin.
İnsan düşünmeden edemiyor, nerede bu bahsi geçen büyülü kent ve Kavafis'in dizelerinde yankılanan melankoli? Neden sokaklarında insanlar amaçsızca dolaşıyorlar? Niçin şehirlerini görmeye gelen ziyaretçilerini hoş karşılamıyorlar? (Turist kalabalığının peşini bırakmayan, onlardan para dilenen ve rahatsız eden büyük çoğunluktan bahsediyorum) Neden sokak aralarındaki binalar yıkılmak üzere?
Sanki bütün şehir uykuda. Binlerce yılın yorgunluğunu var gibi üstlerinde. Sanki kimsenin canı hiçbir şey yapmak istemiyor. Sanki deniz yok da sadece büyük, mavi bir su, bir serap orada yaşayanlar için. Belki de kentin yorgunluğu bu. Belki zamanın getirdiği bir şey, olması gereken bu.

Kral Faruk'un 365 adet odası bulunan sarayının bahçesinden Akdeniz'e bakıyorum. Yağmur yağıyor. Mısır'da yıl boyunca en çok üç, bilemedin beş kez yağmur yağarmış ve ben bu yağmura denk geliyorum. Mutluluk kaynağı.

Kavafis de böyle hissediyordu herhalde. Bu şehri hem seviyor hem de içten içe nefret ediyordu. Hem bırakmak, kaçıp gitmek istiyor hem de özlediği bu kente sürekli geri dönmek istiyordu. Kavafis'in arada bir İskenderiye'den kaçıp bir süreliğine sığındığı kentlerden birisi de İstanbul'dur! Kendisi Istanbul'da ozamanlarki ismi Nihori olan Yeniköy'de üç sene yaşamış, sonra yine İskenderiye'sine dönmüştür, çünkü:

Yeni bir ülke bulamazsın.
Bu şehir arkandan gelecektir. Sen gene aynı sokaklarda
dolaşacaksın. Aynı mahallede kocayacaksın;
aynı evlerde kır düşecek saçlarına.
Dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda. Başka bir şey umma-
Bineceğin gemi yok, çıkacağın yol yok.
Ömrünü nasıl tükettiysen burada, bu köşecikte,
Öyle tükettin demektir bütün yeryüzünde de.

* Çöl Daha İyi, Yılmaz Erdoğan
** İskenderiye Dörtlüsü 1 (Justine), Lawrence Duurell
"Şehir", Konstantin Kavafis,
çeviri: Cevat Çapan

Sonsuzluk Arayışı

2008-11-29T12:44:00.000-08:00

Bir aksilik olmazsa, haftaya bu vakitlerde Martı, Piramitler'i görmüş bir insan olacak! İsterim ki yazılarımı heyecanla, merakla bekleyiniz!

Gezi Kitapları

2008-10-13T07:51:00.001-07:00

Gezi kitapları bir gezgin ruhun asla vazgecemeyeceği şeylerin başında gelir. Kitaplar her yerde en iyi dostlarimiz olmaktan hiç usanmıyorlar çünkü. Gerçekten gezdiği yerleri keşfetmek isteyenler için ön araştırmaların, fotoğrafların, ipuçlarının, harita ve mekan adreslerinin ve daha pek çok bilginin bulunduğu kitaplar başlı başına bir zevk kaynağı benim için. Bu tür kitapların en iyi örneği Lonely Planet. Ben ilk Lonely Planet'imi Yunanistan'a giderken aldım. Daha sonra yola çıkan başka arkadaşlara da ödünç verdim kendisini, böylece kitabım bütün avrupayı dolaştı. Kabı zedelendi, sayfaları kirlendi ama hala çok güzel!

Lonely Planet ve benzeri gezi kitaplarını Robinson Crusoe'dan edinmek mümkün. (ingilizce) Ayrıca amazon'un sitesinden de sipariş edebilirsiniz ama hem gelmesi uzun sürüyor hem de daha fazla para ödemiş oluyorsunuz. Robinson Crusoe 389 Beyoğlu'nun en eski ve en saygın kitapçılarından.

Bilgiler ve haritalarla donatılmış kitaplar kadar gezi edebiyatı da ilgimi çekiyor benim. Mehmet Yaşin'den Avrupa'yı, Amerika kıtasının uçsuz bucaksız topraklarını, uzak ve orta doğuyu okumak muhteşem bir şey!
(bkz. Uzakname, Doğan Kitapçılık)
Mehmet Yalin'in yakın arkadaşı, bir çok geziye birlikte çıktığı Nedim Gürsel'in gezi kitaplarını okumak da çok eğlenceli. Bir Avuç Dünya'da öyle güzel anlatıyor ki liman şehirlerini, insanın hemen oralara gidesi, o hazzı ve hüznü tıpkı yazar gibi bir arada yaşayası geliyor!

Tabi bir de dünyayı dolaşanların anıları var; Osman Atasoy'un beş yıllık dünya yolculuğunu anlattığı Uzaklar, Mustafa Andıç'ın Güney Amerikası gibi. Tabi Seyahatname'yi de unutmuyoruz!

Ben yolda okumaktan çok yazmayı tercih ediyorum ama gezdiğim coğrafyaları anlatan ya da o şehirlerde geçen hikayeleri okumak da en sevdiğim şeylerden biri. Elimde bir sürü Cortazar kitabı var mesela fakat Güney Amerika'da okuyacağım diye elime almayıp kendime işkence etmeye devam etmekte kararlıyım! :)

Özetle.. İyisi mi siz yüreğinizin götürdüğü yere gidin, yanınıza da bir Lonely Planet alın, eğlenin!

γειά σου Σαλαμίνα (Yasu Salamína) *

2008-08-28T06:40:00.000-07:00

Ben ada insanı değilim. Dinlenmek, kendimi dinlemek için denizin içini değil de kıyısını seçerim, kalabalık ve karmaşık şehirlerin gürültüsü beni cezbeder, oralarda kaybolurum. Yine de yolum Salamina isimli bir Yunan adasina düştüğünde mutlu oldum, adanın sesini ve hikayelerini dinledim. Dinlendim.

Salamina(Salamis)'ya gitmek için Saronik Körfezi'ne ulaşmak gerekli. Bunun yolu da Atina'dan geliyorsanız eğer Pire'ye gitmekten geçiyor. Pire (Pireaus)'nin o büyük limanının sonundan kalkan küçük vapurlar 35 dakika sonra -bir deniz mili aşılınca- masmavi sulardan geçerek adaya ulaşıyor.

Mitoloji seven yanım heyecanlı. Sanki Salamina kralı Ajax karşılayacak beni limanda. Troy'da Hector'la savaşan Taucer ya da. Ve Medea'nın yazarı, ünlü tragedya ustası Euripides.. Salamina'da doğan, yaşayan, şimdi ölü olan ruhlar.. Bunları düşünmezsem yolculuk ve ada sadece güzel. Deniz; Ege'ye özgü o harika mavi-yeşil su, yeşil tepeler, gece ışıklarla başka bir silüet kazanan sokaklar.. Ama ben her zaman şehirleri geçmişleriyle birlikte gezmeyi severim.

Salamina'nın mitolojik kahramanları kadar Persler ve Yunanlar arasinda milat öncesinde yapılmış ve Yunanlarin zaferiyle sonuçlanan Büyük Salamnina Savaşı da ünlü. Bana adayı gezdiren arkadaşım Stefanos beni bir gece adanın en yüksek yerine çıkarmış ve savaşı gözümde canlandırmamı sağlayacak kadar güzel anlatmıştı donanmaların verdiği mücadeleyi. Eski gemileri ve askerleri zihnimde canlandırıken bir yandan da Salamina'nın gece görüntüsünün resimlerini gördüğüm Rio de Janerio'ya ne kadar benzediğini düşünüyordum. Işıltılı tepelerdi bana bu izlenimi veren ve şehir geceleyin gerçekten çok güzel görünüyordu.

Salamina'nın sevdiğim yanlarından biri de hemen hemen her şeyin Yunanca olmasıydı. Bütün o market ve dükkan isimleri, alışveriş merkezleri, restoran ve cafe'ler.. Neredeyse hepsinin adı Yunanca'ydı ve ingilizce ya da başka dillerde yazılı tabelalara rastlamak güçtü. Hemen Istanbul'u düşündüm, Taksim'deki restoran ve cafe'leri, mağazaları, alışveriş merkezlerini.. Salamina halki Yunansa biz kesinlikle İngilizdik!

Ben adadayken Stefanos'nun 70lik komşu teyzeleri benimle tanışmaya eve geldiler. Hiç ingilizce bilmemelerine ve benim de Yunanca konuşamıyor olmama rağmen çok iyi anlaştık ve birbirimizi çok sevdik. 75 yaşındaki bir teyze Constantinople'e hiç gitmediğinden ama orada yaşayan akrabaları olduğundan bahsetti, bana Türkçe "Seni seviyorum" dedi ve birlikte bira içtik! Mangalda balık pişirdik, salata yaptık, aynı yemeklerin Yunanca ve Türkçe isimleri üstüne muhabbet ettik ve Greko Cafe mi Turko Cafe mi diye tartıştığımız bir kahveyle bitirdik yemeği. "Turko Cafe..Turko Cafe" dediler sonunda. Gülümsedim.

Ertesi gün, vapur beni Pire'ye taşırken mitolojik kahramanlara el salladım içimden, ve yeniden görüşmek üzere hoşçakal dedim adaya.

*Yasu: Yunanca Merhaba ve Hoşçakal

Ola, Hola America!

2008-08-27T08:34:00.000-07:00

Ağustos 2008 - için şimdiden heyecanlanıyorum.

Brezilya, Bolivya, Peru, Şili, Arjantin

MSK ile gideceğiz, kısmetse :)

Zamanın Durduğu Şehir: Pompei

2008-08-27T03:31:00.000-07:00

İtalya'nın güneyinde, Napoli yakınlarında Campania isimli bölgede (latince kökenli bu kelime İtalyanca'da kırsal alan anlamına geliyor) yer alan Roma İmparatorluğunun gözdesi Pompeii kenti 24 Ağustos 79 (M.S.) gününe de diğer günler gibi başlamıştı; pırıl pırıl, güzel bir gün, insanlar koşturmaca içinde ticaretle uğraşmaktalar.. Bir iki gün sonrasında ise Pompeii'nin bir hayalet şehir olacağını, ansızın sessizleşeceğini, 1500 yıl kadar tarihten, haritalardan elini ayağını çekeceğini tahmin etmek olanaksızdı. 1748 yılında tesadüfen yeniden keşfedilen kentte ele geçen bulgulara göre ise Pompeii şehri o gün Vezüv yanardağının gazabına uğramıştı. Ani patlama sonucu tüm şehir lavlar altında kalmış, insanlar neye uğradıklarını anlamadan kükürt gazından zehirlenerek, kaçmaya bile fırsat bulamadan üstlerine yığılan kül,toprak ve çamur yığınları altında can vermişlerdi. Gökten taş ve moloz yağıyordu. Şehir üç gün üç gece kül yağmuruna maruz kaldı. Öyle ki bin küsür yıl sonra kent yeniden keşfedilip Unesco tarafından sit alanı ilan edildiğinde kazı çalışmalarına başlanınca arkeologlar yaklaşık 10 metre derinliğinde bir kazı çalışması yapmak zorunda kaldılar, şehir insanlarıyla birlikte 7 metrelik bir kül tabakası altında kalmıştı.

Pompei bugün önemli bir turist merkezi. Napoli'den kalkan trenlerle dünyanın her yerinden insanlar bu kente müzeleri, taşlaşmış insanları görmeye geliyorlar. Ben de öyle yaptım. Uzun zamandır gidip görmek istediğim, beni çağıran bir yerdi Pompei. Çok sıcak bir günde, koskocaman şehri saatlerce gezdim, fotoğraflar çektim. Arkeolog olduğumu hayal edip kendimi orada kazılar yaparken düşledim. Vezüv'ün gücünü ve kaybolan hayatları hissetmeye çalıştım. Sonra kendi dünyama ve gerçeklerime dönmek üzere Pompei istasyonundan kalkan trene binip başka şehirlere yol aldım.

Bugün Vezüv yanardağı Napoli halkını tehdit etmeye devam ediyor, 3780 yıl önce şehri bir çırpıda yok eden yanardağın bu kez daha büyük bir patlamayla yeniden ve aniden faaliyete geçebileceği söyleniyor. "Şu anda bile olabilir" diyordu Pompei rehberleri.
Bakalım zaman bize neler gösterecek.

Beethoven'ın İzinde: Viyana

2008-08-14T06:34:00.000-07:00

Karanlık bir sabah. Yağmur yağıyor, gökyüzünü siyah-gri bulutlar kaplamış. Hiç alışık olmadığım kadar soğuk bir temmuz günü. Viyana'yla ilk tanışmam bu, üşüyorum, yine de yanımda kalın ne varsa üstüme geçirip şehirle tanışmam gerektiğinin bilincindeyim. İçimden bir ses diyor ki, "Bu kasvet Viyana'ya yakışıyor."

Viyana'ya giden yolum Venedik'ten başladı. Sabah Venedik'i gün ışığında çok güzel görünürken bıraktım ama üzülmeye fırsat kalmadı zira tren yolu boyunca gördüğüm manzaralardan etkilenmemek mümkün değildi; yemyeşil tepeler, renkli evler, eski kiliseler, minik, sivri çatılı evlerin önünde otlayan inekler.. Milka çikolatalarının ambalajlarındaki resimlerin içindeydeydim işte sonunda! Sade ama muhteşem manzaraları doğanın üstünlüğünün ve muhteşemliğinin kanıtı olarak zihnime kazırken Tabi ya, dedi içimdeki ses, zaten Milka da Avusturya yapımı değil miydi?

Couchsurfing'ten Dominik tren istasyonunda tupturuncu pantolonu, sarı, uzun saçlarıyla beni bekliyordu. Tanistik. 23 bolgeye ayrilan Viyana'nin 10. bolgesinde yaşıyor Dominik. Şehrin merkezine yaklastikca numaralar küçülüyor. Modern, cok katli bir binada küçük bir studyo dairesi var. Duvarlarinda katildigi kosulara ait yaka numaralari, devasa bir dunya haritasi -her Couchsurfer'ın duvarında mutlaka asılı olan- , kendi deyimiyle bir geek oldugu icin iki adet bilgisayar..

Dominik'le Viyana'da zaman iki gun boyunca cok guzel gecti. Bir turist rehberi gibi beni sehirde gezdirdi. Hic yorulmadan, ayni yerleri daha önce milyon kez gördüğü halde ve her onemli mekanin tarihini, hikayelerini anlatarak. Ayrilirken "Sen sehir elcisi olmalisin" dedim ona. Onunla tanistigim icin de cok mutlu oldum. Zaten gezdigim yerlerden aldigim keyif oralarda tanistigim yeni arkadaslarla da baglantili. Bilmedigim, ilk kez geldigim bir sehri orada oturan, o sehri yasayan insanlarin gozunden gormek, sehri kesfetmek harika bir sey. Iste o zaman kendimi bir turist gibi degil de orada yasayan bir ulke vatandasi gibi hissediyorum, bu da beni kendini baska bir sehirde yabanci hissetmek sendromundan kurtariyor.

Viyana'da eskiye ait ne varsa Innere Stadt'ta toplanmış. St Stephan's Cathedral şehrin sembolü. Schloss Schönbrunn, Rathaus (Belediye Binasi), Yunan mitolojisi heykelleriyle bezenmis Parliament (Meclis Binasi), Karlskirche, Riesenrad, Judenplatz (II. Dünya Savaşı'nda katledilen insanlara adanmış Holocaust memorial burada bulunuyor), Hofburg, Oper gezilecek yerler arasında.

Ölülerle Randevu
Viyana'nın karanlık gökyüzüyle örtüşen gotik ve neo-gotik yapılarının arasında dolaşırken şehirde yaşayan bütün o ünlü ölüleri düşünmeden edemiyor insan. Burada doğan ve sanat okuluna kabul edilmeyince kendisine Almanya'da korkunç bir kariyer seçen Adolf Hitler'in ve Sigmund Freud'un Avusturyalı olduğunu öğreniyorum. Eserlerine kendimi bildiğimden beri, ilginç bir şekilde tutkuyla bağlı olduğum Beethoven (1770-1826) Bonn'da başladığı yaşam yolculuğunu bu şehirde noktalamış. 22 yaşında Viyana'ya gelen müzisyeni ilk kez dinleyen Mozart'ın "Bu gence dikkat edin, günün birinde dünyaya, üstünde konuşulacak şeyler verecek" kehanetinde bulunduğu rivayet edilir.

Viyana'da yaşadığı süre boyunca pek çok ev değiştiren Beethoven'in ünlü 9.Senfoni'yi bestelediği sırada yaşadığı evin yanından geçiyorum. Tamamen sağır olduğu bir dönemde bestelediği senfoniyi duyar gibi olunca ürperiyorum ve ona bir kez daha hak veriyorum, "Daha üstünü olamaz; müzik yoluyla tanrı'ya yaklaşmak ve oradan insanlığa seslenmek.." Beethoven'in öldüğü 26 mart 1827 sabahını düşünüyorum. Viyana'daki bütün okulların kapandığı, yirmi bin kişinin sanatçının cenaze törenine katıldığı o günü. Şimşekler çakmış, yağmur yağmış olmalı. Olmasa bile ben öyle hayal ediyorum!

Sadece Beethoven değil tabi şehri yankılandıran, Haydn, Mozart, Schubert, Strauss, Brahms da bu şehirde yaşamış, burada eserler bestelemiş ve sahnelemişler. Chopin ve Liszt'in yolu da Paris'e giderken Viyana'dan geçmiş. Liszt ilk konserini çok genç yaştayken burada vermiş. Venedikli Antonio Vivaldi'nin son durağı Viyana olmuş ömründe, kimsesizler mezarlığına gömmüşler Dört Mevsim'in yaratıcısını.

Zamanda geriye gitmek istediğim anlardan biri işte bu, şöyle 200 küsür yıl öncesine dönüp Beethoven'ın yaptığı gibi serseri serseri gezmeli diyorum bu sokakları. Bir yerde okumuştum, 1820 yılında bir gece, Beethoven düşüncelerine gömülmüş bir halde, Viyana’da yolunu kaybedip bütün gece dolaşmış. Sonunda serseri sanılıp tutuklanarak hapse atılmış. Soruşturmayı yapan polis memuru ile aralarında şöyle bir konuşma geçtiği yazıyordu:

- Ben Beethoven'ım-
- Ne yapalım yani? Siz bir serserisiniz.

Viyana'nın tadı tuzu ve Cafe Central

Dahi serserilerin şehrindeki en ünlü yiyecek Wiener Schnitzel. Bildiğimiz şinitzelin daha ince olanı, yanında patates ve sosla ikram ediliyor. her köşe başına asılmış resimlerinden insanlara secevenlikle bakan Mozart'ı çikolotaların, likörlerin üstünde bile görmek mümkün. Küçük toplar halinde paketlenmiş Mozartkugel ler şehrin en ünlü tatlarından. Ottakringer birayı Prost* diyerek yudumlamak da çok güzel ama Viyanalılar daha çok çikolatalı cappucinoya benzeyen Melange adlı kahveyi tüketiyorlar. Ben ilk Melange'ımı şehrin en ünlü ve eski cafesinde, Cafe Central'de içme fırsatı buldum. Hernangasse Caddesi'nde bulunan bu gotik cafenin tam ortasında piyanonun başına oturmuş smokin içinde bir adam klasik müzik çalıyordu.

1860'da açılan bu mekanın yıllar boyu Viyana'ya gelen ünlü yazarların ve müzisyenlerin uğrak yeri, buluşma noktası olduğunu öğrendim. Filmlere, belgesellere konu olan ünlü Avusturya imparatoriçesi Sisi her mekanda olduğu gibi burada da duvarlardaki yağlı boya tablolarıyla karşıma çıktı. Sisi olarak bilinen Elizabeth Amalie Eugenie 1837'de Münih'te doğmuş. Franz Joseph ile Viyana'da evlenip kraliçeliğe erişen Sisi'nin dünyaya getirdiği üç çocuğu da kendisinden önce ölmüşler. Güzelliğiyle, şiire ve gezmeye olan merakıyla ünlü olan ama oldukça mutsuz bir hayat sürdüğü rivayet edilen Sisi'yi 1898'de İsviçre'de kalbinden bıçaklayarak öldüren Luigi Lucheni'nin ağzından şu sözcükler dökülmüş: "Soylu birini öldürmek istedim, kim olduğu önemli değildi." ve Viyana daha önceden de yaptığı gibi bir mutsuz ünlüyü daha gömmüş topraklarına, sonsuza dek hatırlamak ve hatırlatmak üzere.

Viyana'dan ayrılırken yağmur yine bana eşlik ediyordu. Başka şehirlere gitmenin heyecanı ile gezip gördüğüm ama içimdeki o daha görmediğim çok şey var burada hissinin verdiği hüzünle beraber trene binerken Servus* Viyana dedim, yine geleceğim ve bu kez sokaklarında dolaşırken kulağımda müzikçalarıma sıkıştırdığım Beethoven senfonileri olacak.

23 Temmuz 2008, Almanya

* Prost: Şerefe
Servus: Merhaba ve Hoşçakal

Dünyanın En Uzun Barı

2008-02-01T15:57:00.000-08:00

Dünyanın en uzun barı nerededir? Sehre gitmeden once boyle bir yerin varligindan bile haberi olmayan Ozlem artik bu sorunun yanitini kolayca verebilir: Düsseldorf'ta.

Regierungsbezirk bolgesinin merkezi olan Dusseldorf, Ren kiyisi boyunca uzanan bir kucuk kent. Turistik degil ama ogrendigim kadariyla moda alaninda soz hakimi ve dunya capinda fuarlariyla unlu. Dusseldorf'ta yalnizca 24 saat kalacagim ve giysilerle pek ilgilenen bir insan olmadigim icin Dusseldorf'u sevmek icin baska nedenler bulmam gerekiyordu kendime, buldum da elbet: Dusseldorf 600,000 mufuslu bir ogrenci sehriydi ve alt adindaki biralariyla unluydu. Die längste Theke der Welt te her yerde altbeer bulmak mumkun oldu.

Dusseldorf'ta evinde kaldigim Thomas muhtesem bir yemek hazirladiktan sonra beni sehrin gece hayatiyla tanistirdi. Birbirinden farkli 4 bar dolastigimiz gecenin sonunda basim biraz donerek, oldukca uykusuz ama yine de dinc bir sekilde sabahin 03:30 unda havalimanina gitmek uzere karanlik ve issiz sokaklara attim kendimi. Dusseldorf gunduz ve gece ne kadar haraketli ve hayat doluysa, sabaha karsi da bir o kadar tenha ve sessizdi. Arka sokaklarda dolasan tek insan -gercekten benden baska tek bir canli yoktu yollarda- olmak oldukca urkutucuydu, uzerimde soguk dus etkisi yaratti, ictigim o muhtesem biralar ansizin etkisini yitirdi. Dusseldorf'tan aklimda kalan son ani o gece karanligi ve issizligina karisan telasim oldu.

Eger gidecekseniz gunduz dinlenin, gece sokaklara atin kendinizi. Bir iki gun fazlasiyla yetecektir sehri dolasmaya ve kesfetmeye.

Interrail 07 (Yunanistan, Italya)

2008-01-27T06:08:00.001-08:00

simdi masal gibi geliyor bu anilar, sanki ben yasamamisim butun bunlari. ah zaman.. ama guzel de video yapmisim, kabul etmek gerek :)

Venedik: Bir giden pişman bir de gitmeyen

2008-01-02T03:54:00.000-08:00

Venedik'e önyargısız giden insan var midir?

Gezi programlarini ve icinden Venedik gecen filmleri izlemeyenler, kitap okumayanlar, gazeteleri takip etmeyenler belki. Ancak onlar Venedik'i nesnel degerlendirebilir sanirim. Italya'nin kuzeyinde yer alan bu dillere destan sehre giderken zihnimde coktan koprular, kanallar, sular icindeki evler, gondollar belirmisti ama onları sahiden gormek icin de can atmıyor degildim kuskusuz! Ustelik o gun benim dogumgunumdu, bambaska bir cografyada, yanimda bambaska insanlarla kutlayacaktim yeni yasimi.

Venedik bir sular sehri. Oyle bir sehir dusunun ki icinde hic toprak yok, hic agac yok. Her yer tas ve su. Sehir bu haliyle insana garip bir yalnizlik hissi veriyor, ama bogmuyor bu yalnizlik, sanki bir masal anlatiyormussunuz gibi hissediyorsunuz kendinizi sehirde dolasirken, hem anlatanin hem de bas kahramanin kendiniz oldugunu bilerek, oyle garip bir sey. Mina Urgan Venedik'i "ölüm kenti" diye tasvir ediyordu gezilerini anlattığı kitabında, "Laguna'nın kokuşmuş sularına yavaş yavaş gömülmekte" olan bir kent. Sahiden de kanallara bakarken Venedik'in gorkemli saraylarının zamanla sular içinde kalmış alt katlarını düşününce ürperdim. Kanal boyunca dizilmiş rengarenk fenerler bu evleri hem çekici hem de ürkünç göstermeyi başarıyordu.

Otomobillerin ve dolayısıyla trafiğin olmadığı bu şehirde ulaşım vaporetto denilen küçük vapurlarla sağlanıyor. Elbette sehrin sembolu gondollar da var ama onlar daha çok turistik, eğlencelik araçlar. 117 adacik uzerine kurulan, 150 den fazla kanali olan ve adacikalrin birbirine 400 civari kucuk kopruyle baglandigi bu garip sehir karaya 4 km.lik bir yol ile baglaniyor. Ben o yolu gece trenle, Adriyatik Denizi'ni seyrederek katettim ve Stazione di Santa Lucia ya ulastim. Saat geceyarisini gecmisti ama istasyon benim gibi genc, sirtinda cantasi olan onlarca gezginle doluydu. Cantalari orada birakip butun yorgunlugumuza ragmen yol arkadasimla birlikte sehri gezmeye karar verdik. Amac unlu San Marco Meydani'ni bulabilmekti ama butun sokaklari birbirine benzeyen, gece karanligi ve sessizliginde gotik bir havaya burunen Venedik'te kaybolmamak hangi turistin harciydi, elbette biz de yolumuzu kaybettik! San Marco'ya ulastigimizda uc saat gecmisti, hic olmadigim kadar yorgundum, meydan muhtesemdi, tek bir guvercin bile yoktu (oysa meydanin gordugum butun resimlerinde guvercinler vardi) ve bu halini cok begendim. Her yer isil isildi. Bir zamanlar Musolini'nin meydanda konusma yaptigini hayal edip urperdim. Donus yolunda nasil oldu bilmiyorum ama bir vaporetto ya ulastik, uyuklayarak tekrar tren istasyonuna gelebildik. Unlu Rialto koprusunun altindan gecerken yorgunluktan kapanan gozlerimi acik tutmaya calisip sehri seyrettim. Kendi kendime bir dahaki gelişimde şehri gündüz gözüyle de görmeye ve daha çok gezmeye söz verdim.
Karanlik sularda parlayan renkli isiklara, şehrin yansımalarına baktim ve 23. yaşımı orada, kim ne derse desin benim için hep masalsı ve büyülü kalacak şehirde bırakıp döndüm.

InTeRRaiL ÇılgınlıkLaRI

2007-10-10T13:22:00.000-07:00

* Aslında interrail olayı başlı başına bir çılgınlık; karar verip hazırlık yapmak, yollara yalnız başına düşmek, kendini kaptırmak.. aşağıdakiler bu genel çılgınlığın bazı eğlenceli ayrıntıları. Özlemle, saygıyla, gururla anıyorum! :)

Roma,11 temmuz 07,gece:
Roma'ya ayak bastığım ilk gece.. Trende tanıştığım arkadaşlarla bir hostel bulup çantaları bırakıp kendimizi sokaklara atmışız. Aşk Çeşmesi'ni gördükten sonra ikinci durak İspanyol Merdivenleri.. En tepede oturuyoruz. En kırmızısından bir şarap elimizde, bir kaç da plastik bardak.. Ben Diego adlı bir İtalyan'ı bekliyorum. Couchsurfer. Hostel bulamayınca kendimizi bir net cafe ye atmıştık ve ben ordan onlarca kişiye mail yazmıştm CS'den ama hiç birinden olumlu yanıt gelmemişti. Sonra Diego'dan cep telefonuma mesaj geldi, bizi ağırlayamayacağını ama istersek buluşabileceğimizi yazmıştı. Tamam dedim. Nasıl buluşacaktık?

-Ben merdivenlerin tepesindeyim, burda şarkı söyleyen ve gitar çalan birileri var, üstümde siyah tişört ve başımda kırmızı şapkam var.
Tamam dedi Diego. Onun da sarı tişörtü varmış, geliyormuş. (elimdeki tek bilgi)

Başladım etrafta Diego aramaya ve derken gördüm onu. Tam karşıdan geliyordu. Etrafına bakına bakına,yalnız,üstünde sarı tişörtü.. Tam bulunduğumuz yere gelecek sandım ki (ayağa kalkmıştım) yanımdan geçti ve hızlı hızlı yukarı çıkmaya başladı. Ben de Diego'yu kaçırmayayım diye peşinden gitmeye karar verdim ama yetişmek ne mümkün! Yaklaşık on dakika kovaladım çocuğu, merdivenlerin üst bölümünü dolaştık durduk, inatla peşinden gittim. Nihayet yetiştim ve omzuna dokunarak pardon dedim. Döndü. Yüzünde şaşkın bir ifade.. Ben gayet yorgun ama pişkin:

- Sorry, are you Diego??
(duraksama ve hafif bir gülümseme) - No!
- ????!!!&%=??\*

Tıpış tıpış merdivenime geri döndüm. Ve bir süre sonra gerçek Diego sarı tişörtüyle ve bir kaç İtalyan arkadaşıyla yanımda belirdi. Muhabbeti dinleyince herkes gibi o da çok güldü. O geceden sonra Diego ile bir daha görüşemedik. CS profilimde bana şunları yazmış sonradan: "If you are hearin' the sound of guitarists playing loud, if you are sittin' on the top of an ancient stair, if you are together with a lady with red hat and black t-shirt, be happy: you are with Marti!" :)

Adriatik Denizinde bir yerler, feribotta, 10 temmuz 07:
Patras'dan bizi Ancona'ya götürecek olan gemiye binmişiz, gemi muhteşem. Kamaramız yok ama olsun, banyomuzu yapmışız! Mutluyuz yani. Geminin barına, eğlenceye inmek istiyoruz ama paramız yok ve malum gemi pahalı :) Yine de iniyoruz aşağı, bize bira ve votka ısmarlayanlar çıkıyor, içiyoruz tabi, ayıp olmasın :)Biraz muhabbet ve sonra kaçarak yatacağımız yere ulaşıyoruz. Hiç para harcamadan geçen çok eğlenceli ve değişik bir gece, daha ne olsun?!

Roma, 12 temmuz 07: Termini'ye giden yol, saat 02 suları, kaldırımda oturarak uykuya dalmış bir adamın yanında bizim gruptaki arkadaşları fotoğraf çekme görevi bana verilmiş! Ansızın patlayan flaş herkesi korkutuyor (adam uyanır diye) ve kaçmaya başlıyor bizimkiler. Ben de aynı şeyi yaparken hemen arkamdaki direğe tosluyorum! Bizimkiler gülmekten yerlere yatıyorlar! Gecenin, haftanın eğlencesi!!

Patras, 9 temmuz 07: Bizi İtalya'ya götürecek olan gemi liman şehri Patras'dan kalkacaktı. Atina/Patras arası tren yolculuğu tam bir kabustu. Sabaha karşı orada olduğumuzda yatacak yerimiz de yoktu. Biz de hemen garın karşısında yer alan kırmızı ışıklı Cafe Kimon'da sabahladık.İçerde kimseler yoktu. Jazz & soul müzikleri çaldı sabaha kadar, biz de deri koltuklarda yarı uyanık yarı uykulu sabahı ettik! ve orada çalışa harika insan Alex ile tanışma fırsatı buldum. (Alex 10 yıl İngiltere'de yaşamış, moleküler biyoloji okumuş, canayakın bir Yunandı ve o cafe de çalışıyordu.) O müzikler, kırmızı ışık, deri koltuklar, sabah serinliği.. garip bir tat kaldı hepsinden geriye.

Patras, 9 temmuz 07:
Gemiye binmek için global interrail biletimize 30 euro ek ücret ödemiştik ve bu ödemeyi Atina'da bir bürodan bir gün önceden yapmıştık. Patras'ya gelince sıkışmayalım diye.

Patras'ya çok erken geldik (bkz. bir üst başlık) ve geminin kalkacağı saate kadar (16:30) şehirde zaman geçirmekle uğraştık; cafe lerde uyumaya çalıştık (garsonlar gelip kibarca kovana kadar:)], üç kişi bir kahve ısmarlayarak saatlerde oturmaya çalıştık, sokaklarda gezdik, markete girip gemide yemek için bir şeyler aldık, vb. Sırt çantalarımız Cafe Kimon'daydı ve geminin kalkmasına daha 2 saat vardı, yine de yorulduğumuz için cafe ye dönelim,ordan eşyaları alalım ve sahilde oturalım dedik. Tam cafeye yaklaşmıştık ki Berjen "ben bir gidip bilet gişelerine bakayım" dedi, biz de kaldırıma oturduk Zelal ile. Bir iki dakika geçmedi ki Berjen kıpkırmızı, soluk soluğa yanımızda bitiverdi! Meğer bürodaki kadın kendisine defalarca soduğumuz halde o korkunç ingilizcesi sayesinde bize geminin kalkış saatini yanlış söylemiş!! Gemi 16:30 da değil de 14:30 da kalıyormuş. (saat bilette yazmıyordu) Bir sonraki gemi tam 24 saat sonra ve kaçırırsak 30 euro da yanacak, ayrıca Patras'da bir gece daha geçirmek zorunda kalacağız ve zaten şehre 24 saat önceden gelmişiz!! Saatime bakayım dedim, başımdan aşağı kaynar sular indi anında. Saat 14:20. Daha çantaları almamışız, gemi uzaktan görünüyor ama gitmemiz gereken yol o kadar uzun ki.. (maalesef uzunluk kavramım çok kötü olduğundan kaç metre olduğunu yazamıyorum ama normal şartlar altında 10.dk da koşarak bile gidilemeyecek bir mesafeydi) Hayatımda o kadar hızlı hiç olmadım sanırım! O gün Patras'da, 40 C sıcağın altında, sırtımda 15 kilo çanta,önümde pasaport,kitap,vb eşyalarımın olduğu ufak çantam (en az 5 kg.) ve elimde market poşetleri ile (1.5 litrelik iki adet su şişesi,kek,peynir,vb. 10 dakikada mesafeyi koştum!! Gemiyi görüyorsun, uçmak istiyorsun, yapamıyorsun!Rezil bir durum! Yarışan atlar gibi hissettim kendimi bir ara. Bazen ben öne geçiyorum, bir ara Zelal, sonra Berjen.. Herkes arkada kalana "Koş" diye bağırıyor ama arkasına bakmadan!! Yoldan boyuna arabalar geçiyor, kimbilir bize ne gözlerle bakıyorlar?! (muhtemelen "manyak bu insanlar!" diyorlardı)

Gemiye son anda bindik, hani filmlerde olur ya, adımını atarsın ve kapı kapanır, araç hareket etmeye başlar, aynen öyle! Saniye geç kalsak binemeyeceğiz!! Korkunç bir deneyimdi, terden sırıklıklam olmuştum, tişörtümde kuru tek bir nokta kalmamıştı, yüzüm pancar kırmızısı, konuşmaya hali yok kimsenin.. O yüzden gemiye binerken hiç resmimiz yok! :) Yolculuk boyunca kendimize şaşırıp kaldık, o yolu o yüklerle 10 dk.da nasıl koştuk, kimse akıl sır erdiremedi. Ve Atina'da, bürodaki bilet kesen güzel ablamızı saygıyla, sevgiyle andık durduk!!

Genova, 16 temmuz 07, 01:30 :
Milano'dan Genova'ya gelmiştik. Bir sonraki durak Niece/Cannes/Marsilya üçgeniydi fakat o saatte tren yoktu. Mecburen garda uyuyacaktık. Zaten çok yorgunduk. Doğumgünüm şerefine de trende bira alıp içmiştik, onun da mahmurluğu üstümizde.. Neyse, tren durdu, indik aşağıya. Ben uyku tulumumu çantamın yanına bağlamıştım. Çantamı sırtımdan indirdiğimde bir baktım ki tulum yok! Tren hareket etmeye başlamış, gardan ayrılıyor.. Ansızın trenle birlikte koşmaya ve kapıda duran (bereket) kondüktörlere "uyku tulumuuuuuuummmm" diye bağırmaya başladım. Tamamen içgüdüsel! Fakat adamlar bana garip garip hareketler yapıyor ve "what?!" deyip duruyordu. Neden anlamıyor ki bunlar, gidiyor güzelim uyku tulumum derken Zelal uyardı; Meğer Türkçe bağırıyormuşum!! :) "my sleeping baaaaagggg" demem, adamın onu anlaması, oturduğum yeri anımsaması, oraya gidip uyku tulumumu bulması ve bana trenden atması ve benim onu almam.. Bütün bunlar tren gardan çıkarken,hareket halindeyken, saniyeler içinde gerçekleşti! Mucizeler oluyor, inanın!! :)

Roma 11/12/13 temmuz 07:
Yolda tesadüfen karşılaşan Türkler biraraya gelirse ne yapar?
1) Çeşmelere atılan euro ları toplamaya çalışır!
2) İspanyol merdivenlerindeki meydanda halay çeker!!
3) Hostel'dan son gecenin parasını ödemeden, sabah 5te uyanarak kaçar!!
4) Bir dilim peynirin 3 euro ya satıldığı istasyon restoranlarından parasını vererek aldığı salatanın içine saklamak koşuluyla peynir araklar!!
4) Kadın/erkek ayırt etmeden boş bulduğu tuvaletlere girer çıkar.
5) Çok yorulduğunda kart/bilet almadan otobüslere biner! (yakalanırsa 30 euro ceza vereceğinin ve kafasını taşlara vuracağının bilincedir!)
6) Parkta, bankta, metroda, müze bahçesinde, garda uyumaya kalkışır.
7) Çok çok çok çok çok eğlenir!!

Paris, 22 temmuz 07:
Coolin Bar'da tanıştığımız İsveçli çift, Taylor, Ilenia ve ben Ilenia'nın evindeyiz.(bkz. Paris yazıları) Açız! Yemek yapacağız ama evde pişirecek hiç bir şey yok! Taylor'ın eline bir kağıt tutuşturduk. Peynir, ekmek, vb. şeyler alması için ama onlara bizden bir şeyler de yapmak istiyordum, aklıma biber dolması geldi! Taylor'a nasıl biber alması gerektiğini anlattım , tamam dedi. Yarım saat sonra elinde bir poşetle geldi. İçinden iki adet dolmalık biber çıktı.

- Taylor, bunlar ne? (gülmemek için kendimi çok zor tutarak)
- Biber, yanlış mı almışım?, yuvarlak işte! (şaşkın)
- Ama biz 5 kişiyiz!
- Kaç tane alacağımı söylemedin ki!!

O akşam 5 kişiye iki dolma biber doldurdum ve "Turkish dolmas" çok beğenildi!

Düsseldorf, 25/26 temmuz 07:
Dusseldorf tamamen çılgınlıktı! Akşamüstü saat 5 gibi şehre geldim. Uçağım ertesi sabah 7:30da, bu demek oluyor ki 5:30 gibi havaalanında olmalıyım. Yani doğrudan havalanına gidip orda sabahlasam bile olur. Ama ben öyle yapmadım! CS'den Thomas'ın Aller'deki evine gittim. Thomas esmer bir Alman, iki kızla aynı evde yaşıyor. Kızların biri Fransız, diğeri Alman. Çok sevimliler! (Gerçi Fransız kız hiç ingilizce bilmiyordu ve pek bi soğuktu ama..) O gece Thomas müthiş bir yemek yaptı bize: Zwiebelschnietzee! Nasıl söylendiği kimin umurunda, çook lezzetli bir şeydi işte! :) Yemekten sonra Düsseldorf gece hayatına attılar beni, kendileriyle birlikte. Tam 4 bar dolaştık. Birinde ben uyuyakalmışım, uyandırdılar, eve gitmeye karar vediler, saat 3'ü geçiyordu. Eve geldik. Herkes "hoşçakal hardcore traveler" deyip yatıverdi!! Ben çantamı aldım ve tren istasyonuna gitmek üzere (ki havalanına gidebileyeyim) yola çıktım! Sokaklarda hiç bir hareket,canlı,hayat belirtisi yoktu! Gezi boyunca ikinci kez gerçekten korktuğum an bu oldu. (ilki Patras'ya giden trenindeydi) Bomboş,ıssız ve karanlık sokaklar, sabaha karşı, sırtımda çanta.. havaalanına zamanında gidebildim ama nasıl gittiğimi varın siz hesap edin!

* Daha anlatabilirim aslında ama yeter! Sanırım en çılgınca şey de zaten fikirler oluyor böyle zamanlarda! Bütün o yorgunluklara, zorluklara rağmen insan "yeniden" gitmeyi istiyor.

:=)

Işıkların Sönmediği Şehir Paris ^^ Sonuç

2007-09-29T14:24:00.000-07:00

1

Salsa partisine benle birlikte Rozenn de gelmişti. İş çıkışı yorgun olmasına rağmen beni kırmayıp bana eşlik etti. Partiden ayrıldıktan sonra bana güzelim şehrin gece yüzünü göstermeyi de ihmal etmedi. Ve ben o akşam aşık oldum Notre Dame'a. Seine nehri üstünedeki iki adadan biri olan Ile de la Cité üzerine inşa edilen Notre Dame artık en sevdiğim katedral! Farklı bir havası, büyüsü var katedralin ve öyle güzel görünüyor ki güneş batarken.. Hemen yakınlarındaki Adalet Sarayı'nın (Palais de Justice) ve Marie Antoinette'nin yüzlerce devrimci gibi vatana ihanetten giyotinle idama mahkum olduğu Concierferie Hapishanesi'nin yanından geçtik sonra. Tarih içinde dolaşıyordum. İsmi yeni köprü anlamına gelen fakat Paris'in en eski köprüsü olan Pont Neuf üstünden Seine'e, katedrale baktık bıkmadan, konuşmadan. Köprünün kenarında yaşlı bir adam akordiyon çalıyordu.

Oradan Museé du Louvre'u gösterdi bana Rozenn. Gece ışıklarıyla oldukça heybetli ve biraz korkunç görünüyordu. İçinde 380,000 in üzerinde eseri barındıran, dünyanın en ünlü müzesinin bahçesinde dolaştık, bizim gibi beş-on kişi daha dolaşıp fotoğraf çekiyordu piramitin etrafında. Louvre Muzesi'ne daha sonra gündüz de geldim. Hiç sıra beklememe gibi bir mucize eşliğinde (çünkü yoktu!) içeri girerek üç saat dolaştım müzeyi. Hiç bir şey göremeden ve kaybolarak, çok yorularak çıktığımı anımsayacağım hep!

Müzeden sonra uzaktan Eiffel'i izledik. Her saat başında on dakika süreyle kulenin ışıkları flaş şeklinde yanıp sönüyormuş. Muhteşem bir görüntü. Çok büyük bir kuyruklu yıldız geceyi delip geçiyor sanki. İnsan yalnızca büyülendiğini hissedebiliyor! Kuleyi ikinci görüşümde içimden "tekrar geleceğim buraya" demeyi ihmal etmeyerek ayrıldık oradan ve eve gidip yattık.

Planlarıma göre ertesi gün, yani Paris'teki üçüncü ve son günümde sabah erkenden kalkacak, Louvre Müzesi'ni gezecek ve haritadan bir yerler seçip gezecektim fakat erken kalkamadım. Sonra Robert adlı birinden mesaj geldi, gruptaki mesajımı okumuş, buluşalım diyordu. En sevdiğim ressamlardan Cladue Monet'nin yaşadığı ve çalıştığı eve, Giverny'ye gidecekmiş, sen de gel istersen diyordu. Gar du Nord' ta buluşma kararı aldık. Oradan iki saate yakın yolculuk yaparak, tren ve otobüs kullanarak gidecektik oraya. Benim için büyük bir şanstı yine, çünkü daha önceden hiç bir fikrim yoktu Monet'nin evi hakkında, Giverny hakkında! Gara gittiğimde ise beni çok ilginç bir süpriz bekliyordu. Robert, tanıdık çıktı!! Aylar öncesinde birbirimize mail yazmıştık CS üzerinden, tatil planları yapıp muhabbet etmiştik ve şimdi tamamen tesadüf, habersiz karşılaşıyorduk!! :)

O gün Giverny'yi gezdim ve Monet'ye bir kez daha hayran oldum. Monet'nin mezarını gördüm. Küçük bir kilise (zaten Giverny çok küçük bir kasaba) nin ziyaretçi defterine Türkçe bir şeyler yazdım. Monet'nin kurduğu bahçedeki birbirinden güzel ve rengarenk çiçeklerin kokularını içime çektim, bolca fotoğraf çektim. İnsan o evde, o bahçede yalnızca ressam olabilirdi zaten ya da/ve o düzen,o renkler yalnızca bir ressamın zihninden tasarlanabilirdi.

Aksam eve uğradım, gece yine Robert ile buluşacaktık, Eiffel'in altında, çimlerde şarap içip piknik yapacaktık. Rozenn Giverny'ye gittiğimi, dahası akşama da tekrar buluşmaya gideceğimi duyunca büyük bir şaşkınlıkla

- Yorulmadın mı sen? dedi,
- Motivasyon meselesi, dedim! :)

Eiffel'i gece, yanıbaşında izlemek mükemmeldi. Robert yanında Ilenia adında İtalyan asıllı bir kızla geldi buluşmaya. (Ilenia ben eve dondukten iki hafta sonra Edirne'ye beni ziyarete ve Paris'te, evinde unuttugum fotograf makinamı bana geri getirmeye gelecek olan kızdı!)Bir kaç arkadaş daha gelecekti ama olmadı. Gece çok eğlendik. Geceyarısını geçerken eve gitmek için kalktığımda (iki metro hattı değiştirmem gerekiyordu) Ilenia "Yarın ne yapacaksın" diye sordu. Paris'ten gideceğimi söyledim.

- Neden?,
- Çünkü evinde kaldığım kız yarın başka bir şehre, ailesinin yanına gidiyor, ben de
Hollanda'ya ya da Belcika'ya geçeceğim.
- Bende kal istersen o zaman.
- Bilmem, sorun olmaz mI?
- Olmaz tabi! Yarın görüşürüz!
Ve ben, ertesi gün Paris'ten ayrılmayı planlayan ben, üç gece daha kalmak üzere Ilenia'nın evine gittim ertesi akşam!

2

Ilenia yeni bir CS üyesiydi. Ben onun da ilk misafiriydim. Evde o akşam bir misafir daha olacaktı; Hawaii den gelen bir çocuk, Taylor! Üç gün boyunca ne kadar eğlendiğimizi ve ne kadar iyi anlaştığımızı kelimelerle anlatmamın imkanı yok,özür diliyorum! Ertesi akşamki CS buluşması gerçekleşen Coolin'de İrlanda birası içerek sarhoş olmamız, sokaklarda şarkı söyleyerek yürümemiz, ertesi günkü piknik, piknikte tanıştığımız İsveçli çift ve diğer harika/ilginç insanlar, hep birlikte evde akşam yemekleri hazırlamamız, benim onlara biber dolması pişirme girişimim, kahkahalar, Eiffel'in altında çimlere uzanarak yaptığımız geyikler, yanımıza gelen uyuşturucu satıcıları, 3 euro ya şarap, 5 euro ya şampanya alıp "C'est la Vie!" diye dansetmelerimiz, kahvaltılar, Taylor'ın bir türlü baştan sona söylemediği ama hep mırıldadığı "Poor Taylor" ı dinlemek, siyaset konuşmaları, günlerce Türkçe konuşmamanın verdiği hasret ve şaşkınlıkla barda yanımdakilere Jana için Türkçe "Çaktırma, onu çekiyorum ama fotoğraf çektirmeyi sevmiyormuş hiç" diye bağırmam ve insanların bana uzaylı gibi bakmaları, "I'm not drunk just happy" zamanları.. Ne kadar yazsam, ne kadar anlatsam az kalacak biliyorum. Hiç silinmesin istiyorum o anılar, o duygular..

Paris'i iki kez terketmeye çalıştım. İkisinde de evdekilerle vedalaştım, gözlerimiz doldu ve "yakında görüşürüz" diye ayrıldık ve ben gideceğim yerlere tren bulamadığım için tıpış tıpış eve geri döndüm! Çok eğlenceli zamanlardı ve "yakında görüşürüz" bizim için farklı bir anlama büründü ondan sonra.

23 Temmuzda Fransa'dan ayrıldım. Benden pek çok şeyi kente bırakarak ve ondan çok şeyi kendime katarak.

Kırmızı bir koltukta oturan yeşil tişörtlü bir yabancıyım. Hemen solumda bir cam var, üstünde 71 yazıyor. Camdan dışarı bakıyorum; raylar, binalar, yağmur, duvarlarda grafitiler, karanlık bir gökyüzü ve ben çok mutluyum! Gözlerim doluyor, bu duyguyu tarf etmek zor. Bu yağmur Paris vedasına çok yakışıyor. İçimde bir yerden başka bir yere gidiyor gibiyim. Sanki katettiğim yollar haritada, raylarda değil de içimde bir yerlerde. İki istasyon da çok güzel ve gitmek kaçınılmaz./..Brüksel'e gidiyor trenim. Bu trende benim gibi hisseden birileri vardır mutlaka çünkü bir defa daha öğrendim herkesin aynı olduğunu! Herkesin aynı yolda ilerlediğini, kimisinin emekleyerek, kiminin koşarak hey aynı yere gittiğini. Büyüyorum! Ve büyümek beni daha çocuksu yapıyor!../ Böyle mi herkes için bu? Yani yaşamak böyle hafif bir şey mi hemen geçiveren, anlık, gerçeküstü?! Bir gün zaman gelecek, ben bu yaşamdan ayrılacağım ve ben bunları da yapmıştım mı diyeceğim, öyle mi olacak? Uzak mı gelecek tüm bunlar? Şimdi uzak gelen o zaman yaşanıyor olacak. C'est la Vie! Paris'teyken geyik olsun diye sürekli söylediğimiz şey gibi!../ Sanırım bu böyle devam edecek hep. Bir gezgin yaşamdan diğerine geçip duracağım. Yorulana kadar. Ve henüz hiç yorgun değilim!

Günlük, 23 Temmuz 2007

Işıkların Sönmediği Şehir Paris ^^ Gelişme

2007-09-29T12:42:00.000-07:00

18 Temmuz sabahı kalkıp biraz heyecanla kendimi sokaklara attığımda birden farkettim ki Paris'te kendimi hiç yabancı gibi hissetmiyordum! Sanki dilini, insanlarını, sokaklarını, yaşam tarzını bildiğim, benimsediğim bir metropoldeydim. O kadar rahat ve güvende hissediyordum ki kendimi sanki yıllardır oradaydım! Geldiğim gün bir haftalık metro bileti almıştım istasyondan,onu kullanarak her yere hızlıca gidebilecekken yürümeyi tercih ettim ve haritada Rozenn'in işaretlediği yerleri bulmaya adadım kendimi. İlk durak Montmarte tepesi ve Sacre Coeur'dü. Montmarte'a gitmek hiç de zor değildi çünkü sokağın başından ünlü Basilica zaten görünüyordu, bembeyaz, bütün ihtişamıyla oradaydı ve o yolu takip etmem yetecekti. Ben de öyle yaptım. Etrafı, insanları seyrede seyrede, bir zamanlar şehrin sokaklarının düpedüz ahşap parke ile döşenmiş olduğu gerçeğini ve nasıl olurunu düşüne düşüne arşınlarken kaldırımları birden Sacre Coeur kayboluverdi! Nasıl oldu bilmiyorum, hiç yolumdan sapmamıştım ama göğe uzanan yapı ansızın kaybolvermişti! Ne yapıp edip, sora sora buldum sonunda ve şehrin en yüksek noktası olan Montmarte tepesine giden o ünlü merdivenleri çıkarak İsa'nın kutsal kalbine adanmış basilikaya ulaştım. Yukarıda manzara müthişti! Paris ayaklarımın altındaydı ve ben ona tepeden bakıyordum. O güzelim Amelie filmi Montmarte sokaklarında, bu tepede çekilmişti ve ben buraya o sokaklardan, Amelie'nin çaılştığı o cafe'den geçerek gelmiştim! Zamanında Dali, Monet, Picasso, Van Gogh gibi dehalar buralardaki stüdyolarında çalışmışlardı. Nedensiz gülümsemek için pek çok sebebim olmuştu!

Basilikaya girip dolaştım, büyüleyiciydi,oldukça kalabalıktı, mum yakıp dilek diledim. Geldiğim yoldan aşağıya yürürken karşıma bir mezarlık çıktı: Montmarte Cemetary. Şehrin içindeki mezarlıklara zaten hayranlık duyan Ozlem'e ilaç gibi geldi o heykeller, kabartmalar, yazılar.. Mezarlık değil bir açıkhava müzesiydi sanki gezdiğim şey ve Emile Zola, Aleandre Dumas gibi ünlü yazarların mezarlarını gördükçe şok oluyordum! Neyse ki çabuk geldim kendime ve yaşayanların arasına dönmeye karar vererek çıktım oradan. Şimdi daha heyecanlı bir şey beni bekiyordu; Eiffel Kulesi'ni görmeye gidecektim!

Metrodan Charles de Gaulle Etolle durağında indiğimde karşımda resimlerini hep gördüğüm zafer anıtı Arc de Triopmhe duruyordu ve ona uzanan ünlü yol Champs Elyseés; New York'tan sonraki en pahalı mağazaların bulunduğu ve gece ışıklarıyla ölümsüzleştirilen iki kilometrelik cadde..
Oradan Eiffel Kulesi'e doğru yürürken yolda bir çift bana Champs Elyseés'ye nasıl gidebileceklerini sordular ve ben de bildiğim tek Fransızca yol tarifi ile anlatmaya uğraştım nasıl gideceklerini! Artık kesinlikle yabancı değildim şehirde, kimse beni turist olarak görmüyordu, evet Paris'e yerleşebilirdim! :)

Sonra birden, köşeyi dönünce karşıma çıktı Eiffel. Hala nedenini bilmiyorum ama şehrin en yüksek yapısı olan bu çelik yığınını görünce içimi birden büyük bir mutluluk kapladı. Hemen ona ulaşmak, yakınına gitmek istedim. Tahmin edeceğiniz gibi çok kalabalıktı, her milletten insan kulenin tepesine giden trene binmek için kuyruktaydı. O kuyruk üç gün boyunca hiç azalmadı, ben de hiç girip beklemedim. Eiffel'i görmek, yanında, altında durmak, fotoğraflarını çekmek, onu uzaktan seyretmek, çimlere oturmak, uzanmak okadar keyifliydi ki yukarısına çıkmak gibi bir telaşa kapılamadım.

Couchsurfing Paris Rendez-Vous 2007

Çok şanslı bir insanım. Bunu biliyorum. Paris'e gittiğim hafta meğer CS Paris buluşma haftasıymış. Gruba attığım "Merhaba, ben Paris'e yeni geldim, yalnızım, benle şehri dolaşmak, arkadaşlık etmek isteyen olursa işte numaram.." mesajına 55 yaşında, kızıl-uzun saçlı deli bir Alman fotoğrafçıdan yanıt geldi. İsmi Jana imiş. O gece Seine nehri kıyısında CS Salsa partisi yapılacakmış, ben de katılaymışım! Elbette katıldım! Dans etmedim ama edenleri izledim, bir çok insanla tanıştım. Pek çok fransız couchsurfer(sokakta, garda, metrodaki "halk" tan çok farklı olan, yani gülümseyen, iletişim kuran, yardımsever ve ingilizce konuşan Fransızlardı bunlar), Brezilyalı, İsveçli, Alman, Amerikalı, Faslı üyeler.. Onlara kendimi, gezimi anlatmak harikaydı. Hepsi çok sıcakkanlıydı. Tek başına yola çıkmama ve kısa zamanda pek çok yer görmüş olmama şaşırıp kaldılar önce, sonra takdir ettiler, cesur olduğumu söylediler. Fred (Paris grubunun ve aktivitelerin organizatörlerinden biri) elime bir broşür tutuşturdu. Haftalık CS programı, sadece o haftaya özgü.. Salsa Partisinin ertesi gecesinde Coolin adlı bir barda buluşma, sonra Karaoke gecesi, piknik, Amelie filminin çekildiği mekanları dolaşma, treasure hunting, Free Hugs günü.. Broşürü kenara koyup yaşadığımın farkına varabilmek adına derin bir nefes aldım; Paris'e, ışıklar şehrine gelirken yapayalnızdım, şimdiyse yanımda bir sürü insan ve yapacak pek çok şey vardı!

Işıkların Sönmediği Şehir Paris ^^ Giriş

2007-09-28T12:51:00.000-07:00

Marsilya Garı. On yedi Temmuz. Öğleden sonra.

Beni Paris'e götürecek olan hızlı trenin perona gelmesini bekliyorum. Bu arada da tavuklu böreğe benzeyen garip bir şey yiyip acı bir fransız kahvesi yudumluyorum. Bir garibim çünkü sekiz gündür birlikte yolculuk yaptığım arkadaşlarımdan yeni ayrılmışım. Kendimi yalnız hissediyorum ve hava soğuk Fransa'da, üşüyorum. Yine de heyecanlıyım. Paris'e gideceğim çünkü, ömrümde ilk kez.

Interrail biletime yalnızca 3 Euro ek ücret ödeyerek bindiğim trenin beni Fransa!nın en güneyinden ortasına üç saat gibi kısa bir sürede taşıyıvermesine şaşırıp kalmıştım! Yolculuk o kadar kısa sürmüştü ki günlüğüme bile yazamamıştım. Önceki günlerin yorgunluğu uyuklamama sebep olmuştu yol boyunca. Paris'te adım attığım ilk yer Gare de Lyon oldu. Büyük, süslü, eski bir istasyon.. Serin bir Paris günü.. Canım hiçbir şey yapmak istememişti birden. Evinde kalacağım arkadaşım Rozenn ile buluşmaktan ve dinlenmekten başka! Rozenn'i daha önce hiç görmemiştim, tanımıyordum, sesini bile duymamıştım! Yeryüzündeki büyük çoğunluğun "asla yapamam" dediği şeyi yapıyordum ilk Paris günümde; Couchsurfing!
Rozenn, Paris'te yaşayan ve çalışan 24 yaşına sevimli bir kızdı. CS profili boştu, ne arkadaşı ne de referansı vardı. Fotoğrafları bile yalnızca 2-3 taneydi ve onlarda da kendisi net görünmüyordu. Yine de bana "Evet, ben de kalabilirsin" diyen tek Parisienne idi temmuzda.

"Villiers diye bir semtteyim. Kalacağım ev buralardaymış. Rozenn, Gare de Lyon'dan 14. hat metrosuna bin dedi - şehir, örümcek ağı gibi ilerliyor derinlerde, tam 14 metro hattı, 300 küsür metro istasyonu varmış, karışık tabi! -, oradan St. Lazare'da in, sonra da 3.hatta geçip Villiers'te in, oradan da 1.çıkışa gel deyiverdi! Ve geldim :)" Günlük, 17 temmuz 2007

Villiers'e giderken genç bir çift bana yardımcı oldu. Onlar da oraya gidiyorlarmış ama metroda hiç konuşmadılar benle. İtalya'da değildim artık. İnsanlar daha mesafeli, daha soğuk, daha az yardımseverdiler, yavaş yavaş anlıyordum.
Villiers'te metro durağının hemen karşısında gördüğüm bir cafe & patisserie'ye atıverdim kendimi: Cafe Monceau. Kahvemi yudumlarken günlük yazdım. Paris'teydim. Temmuzun ortasında üşüyordum. Yoldan bisikletli insanlar geçiyordu. Cafe'de herkes harıl harıl Fransızca bir şeyler anlatıyordu birbirine. Güneş bulutların arkasına gizlenmiş, arada çıkmaya uğraşırken garip renkler oluşturuyordu gökyüzünde. Hayat, hızlı bir şekilde devame diyordu Paris'te ama telaşsız, heyecansız ve temiz.. ve ben bilmediğim bir nedenle hüzünleniyordum!

Rozenn ile 18:30'da buluştuk. İngilizcesi mükemmeldi. Biraz çekingen ama oldukça arkadaş canlısı ve misafirperver bir insan olduğunu hissettirdi bana hemen. Geofroy Didelon aralığında solda, mavi kapılı, stüdyo tipi bir dairede yaşıyormuş, yalnız. CS'den ağırlayacağı ilk misafiri bendim, buna rağmen bana evinin anahtarlarını verdi, istediğim zaman, o çalışıyorken de eve rahatça girip çıkabileyim diye. Ranzasının alt katında ben yattım. Kırmızı yastıklar ve çarşafalr içinde uyudum. Gece lambası bile rengarenkti. Fotoğrafçı olmasından kaynaklanan sebeplerden ötürü Rozenn evde parlak ışık yakmamayı seçmişti, florasan ışıklar bile yoktu odasında. Fotoğraf çekerken de flaş kullanmıyordu. Yatağının hemen karşısında minik bir pencere vardı, panjurlu. Karşıda ise bir hotel ve restoran. Bu yüzden sabah akşam mahalleden ses eksik olmadı kaldığım üç gün boyunca. O sarhoş turistlerin haykırışları, çatal kaşık sesleri bana Sultanahmet'te kaldığım, ilk İstanbul anılarını edindiğim bir hotel karşısındaki o garip yurdu anımsattı.

O gece Rozenn ile muhabbet ettik, müzik dinledik, markete gidip bir şeyler aldık ve kek yaptık. Çok lezzetli, değişik bir kek ve yanında karamelli yoğurt ve marul yedik, üstüne de çay içtik. (Garip Fransız yemek kültürünün ilk işareti) Ve ben günler sonra duş aldım (büyük saadet). İlerleyen saatlerde çok rahat bir yatakta çok rahat bir uykuya teslim ettim kendimi.

Paris'te, tanımadığım bir insanın evindeydim. Her şey çok farklı ve yabancıydı ve ben çok mutluydum.

Roma: Non basta una vita! *

2007-09-13T12:25:00.000-07:00

Bazı şehirler vardır, gitmeseniz de bilirsiniz orada bir şeylerin farklı olduğunu. Hiç görmediğiniz halde heyecanlanırsınız isimlerini duyunca. Hiç gitmediginiz halde seversiniz oraları. İşte Roma böyle bir şehirdi benim için, daha görmeden sevmiştim orayı. Belki Istanbul gibi 7 tepe üstüne kurulduğunu bildiğim için ya da/ve Akdeniz'e ait olduğundan.. Belki isimlerine vuruldugum icin duyar duymaz (bütün çok güzel şehirlerin çok güzel takma isimleri vardır asıllarının yanında): "Caput Mundi","La Citta Eterna", "Ciman Apostolorum", "La Citta dei Sette Colli", "L'urbe" . Yani "Dünyanın Çatısı" idi Roma, "Sonsuzluk Şehri" ydi, "Yedi Tepeli Şehir" di ve diğerleri.. Ve bir kez daha sezgilerim yanıltmadı beni, Roma'yı gönülden sevdim!

Roma yolculuğum Ancona'dan 11 Temmuz 2007 Çarşamba günü saat 13:52 de bindiğim ikinci sınıf bir İtalyan treni ile başladı. Yol boyunca bir yandan dışarıdaki inanılmaz manzarayı izliyor (güneşin selamladığı yemyeşil tepelere kurulmuş taş evler, rengarenk çiçekler, küçük kiliseler..) bir yandan da trenin sesinden zihnimde melodiler üreterek "İlk Roma akşamım" ı düşlüyordum! Koridorun diger tarafindaki koltuklarda oturan iki Italyan kadin yol boyunca yuksek sesle konusup dururken ben gunluk yazdim, disariyi izledim, muzik dinledim ve cok yorgun olmama ragmen uyumamak icin kendimi zorladim. Roma'ya gitme fikri ve trenle yolculugun kendisi o kadar heyecan vericiydi ki, bunu uykuyla örtbas etmeye kiyamadim!

Roma'da Karanlık ve Sanat

Ancona'dan kalkan tren sonunda Roma Termini'ye ulasti ve ben baskentteki ilk saskinligimi yasayiverdim. Simdiye dek hic oylesine buyuk ve karmakarisik bir tren istasyonu gormemistim. 30 dan fazla peronu olan, havaalanindan farksiz bir istasyondu basimi donduren! Italyanca yazilar, anonslar, tabelalar, reklamlar.. Kosusturan, bilgi almaya calisan insanlar.. Bilet giseleri, giselerdeki uzun kuyruklar.. Restoranlar, kitapcilar, turist avina cikmis acente ve hotel gorevlileri.. Birden kendimi sudan cikmis balik gibi hissettim orada, Roma'nın beni boyle karsılayacagını bilemezdim, biraz hayalkirikligina bile ugramıstım. "Iyi ki yalnız degilim" dedim kendi kendime, trende tanistigim ve birlikte yolculuk yaptigim arkadaslarim daha once buralara gelmislerdi ve Roma gunlerini de birlikte gecirecektik.

Uzun ugraslar sonucu buldugumuz cok sevimli bir hostel'a yerlesip kendimizi disari attik. Aksam serinligi Roma'yi muthis bir havaya burumustu. Bir Istanbul kosusturmacasi vardi sehirde ama sanki her sey daha duzgun, daha duzenli ve daha az karmasikti. Rönesans kokan, parke taslarla dosenmis daracık sokaklarda salına salına yururken coktan gece olmuştu ve ben sehrin ışıklı yuzune aşık olmustum bile! Geceyarısına bir saat kala ünlü Fontana di Trevi (Aşk Çeşmesi)'ye varmıştık. Karşımda resimlerini hep kartpostalarda gördüğüm, yapımı 30 yıl surmus, 25 metre yüksekliğinde inanılmaz güzellikte bir Barok eser duruyordu ve Italyanlara gore bu bir çeşme idi. Hayran hayran seyretmekten ve fotoğraf cekmekten baska ne gelirdi elimden? Ben de o saatte cesmenin bulundugu alanı tıklım tıklım dolduran turist kalabalığına ayak uydurarak arkamı döndüm ve sol omzumun uzerinden tekrar Roma'ya gelebilmek dileği ile para attım.

Roma'nın en güzel çeşmesi kuskusuz Fontana Di Trevi ama hemen hemen her sokak köşesinde insanın karşısına cıkan diğer cesmeler de büyüleyici nitelikte. Küçük, su içilebilenleri de dahil.(Zaten Romalılar sokakta çeşmelerden su içiyorlar.) Kanımca dünyanın en güzel, en canlı meydanı Nuovo (Navona)’da bulunan Fontada Dei Quattro Fiumi (Dört Nehrin Çeşmesi) Bernini’nin şaheseri. 138 Basamağı bulunan ve dünyanın her yanından yüzlerce insanı bir araya getirtip şarap eşliğinde şarkılar söyleten İspanyol Merdivenleri’nin hemen önünde konumlanmış, tekne şeklindeki Barcaccia Çeşmesi’nin hikayesi ise 1598’deki büyük Tiber Nehri taşkınına uzanıyor. Şehri harap eden selden sonra, sular çekilince geriye kalan bir teknenin yerinde şimdi içinde sarhoş ama eğlenceli turistlerin yüzmeye çalıştığı o güzelim Bernini çeşmesi duruyor.

Hem var hem yok gibi

Gece gözüyle çeşmeleri gördükten ve Roma’ya karanlığın çok yakıştığını tespit ettikten sonra ertesi gün ve sonraki iki gün boyunca durmadan şehrin meydanlarını gezdim durdum. Italya’nın ilk kralı II. Vittorio Emanuele’in devasa heykelinin bulunduğu Venezia Meydanı, gece gündüz içinde dans eden, şarkı söyleyen, resim yapan, ateşle oynayan, akordeon çalan, çeşitli yeteneklerini sergileyen insanların barındığı tadınmaz yenmez Navona Meydanı, obeliskli Popolo Meydanı.. Keşke her şehirde olsa bu meydanlar, keşke herkes böyle coşkulu olsa!

Sadece meydanlari degil elbet, gecmise ait her anıtı, her kalıntısı güzel kentin. Şaşırtıcı, büyüleyici, şaka gibi bir şehir Roma! Sokakta yürüken insanın karşısına birden bire Colosseum çıkabiliyor mesela. Yüz gün süren açılış törenlerini, gladyatörleri, o kanlı savaşları izleyen insanları hayal etmeye çalışıyorsun. Sonra yolun Vatikan'a düşüyor, çalan çanları dinliyorsun, şansın varsa o çok uzun kuyruğun sonunu görüp Sistine Şapel'e ve Vatikan Müzesi'ne girebiliyorsun, eger yoksa benim gibi "Bir dahaki sefere" deyip başın eğik ayrılıyorsun bu küçük ülkeden. Hemen yakınlardaki Sant'Angelo köprüsü aklını başından alıyor sonra. Orada da müzisyenler var, onları dinleyerek şehrin içinden geçen nehrin üstünde batan güneşi selamlayabilirsin. Roma Forum'unun eski halini hayal etmek hoşuna giderse ve arkeoloji seviyorsan kazı alanlarını dikkatle incelersin. Pantheon'a yolun düşerse -ki düşmeli- aklın başından gidebilir çünkü II. Vittorio Emanuele burada yatmaktadır ve antik Roma döneminden kalma, mimarı tam olarak bilinmeyen bu muazzam eserin "bütün tanrılara" adandığını öğrenir, hele bir de gece ışıklarıyla görürsen yanından ayrılmak istemezsin. Sanki köşeden ansızın kabarık etekli bir kadın elinde kandiliyle çıkacak ve telaşlı telaşlı önünden geçecekmiş gibi hissedersin, o kadar geçmişe ait gelir sana şehir. Mina Urgan'ın deyimiyle bir "yaşam kentidir Roma". Hem var hem yok gibidir.

Şehirler birbirine karıştı, insanlar, mekanlar, yollar.. Yunanistan'da gecmek bilmeyen zaman Roma'ya yetmedi. Bella Roma! Herkes ne kadar da haklıymış, ne kadar güzel bir şehirmiş burası, ne inanılmaz bir başkentmiş!

(günlük, 14 temmuz 07)

Dondurma, Pizza, Makarna

Roma'da en çok yediğim yiyecek üçlüsü dondurma, pizza ve makarna oldu. Birbirinden lezzetli soslarla hazırlanan makarnalar ve çeşitli pizzalar enfesti, fakat ucuzunu bulmak pek mümkün olmadı. Ömrümde yediğim ve muhtemelen başka bir yerde de o kadar lezzetlisini asla yiyemeyeceğim en şahane dondurma da Roma'da Piazza Cavour daydı. Tam 38 çeşit arasından çok zorlanarak seçim yapıp yediğim dondurmalar beni mest etti, Nirvana'ya ulaştırdı!

Sadece üç gece kalabildim Roma'da. Soluk soluga geçen üç gece. Yetmedi. Zaten Roma'ya bir ömür yetmezmiş*, ama Aşk Çeşmesi'nde benim de ufak bir param olduğuna göre, yeniden gelmem kaçınılmaz Roma'ya, adeta bir zorunluluk hatta.

Son gün erken saatlerde bir başka Italya kentine varmak amacıyla ayrılırken hiç bitmeyen enerjisi ile dünyanın en güzel ikinci Yedi Tepeli Kenti seçmiştim Roma'yı.

Birincisini herkes biliyor.

Gitmek Üstüne

2007-09-01T13:04:00.000-07:00

Gitmek. Bir hançeri inceltip
Okyanusa daldırmak isteği
*

Uzun zaman onceydi. O zamanlar cok sevdigim bir yazarin gezilerini anlattığı kitabını satın almış, keyifle okumaya koyulmuştum. Kapakta yazarın kendi resmi vardı; bir sandalyede oturmuş keyifle gülümsüyor, rahat ve kendine güvenen görüntüsü insanı cezbediyordu. Anlıyordum, gitmek böyle bir şeydi; her şeyi her an bırakabilme özgürlüğünü edinmişlik, her zaman anlatacak bir hikayeye sahip olan insanlardan biri olmak... ve beraberinde gelen yalnızlığı, yenilikleri, farklılıkları kabul etmek..

Gitmek: Hep arayışta olanların en sevdiği kelime ve eylem.

Yazarin anlattığına göre gitmeyi seçen insanlar ya Şehir Romantiği oluyorlardı ya da Gezgin. Gezginler, korkusuzca kendilerini uzun-uzak yollara atan, geri dönmeyi düşünmeyen, ardında bıraktıklarını fazla özlemeyen, her yere ve koşula uyum sağlayan insanlardı, Şehir Romantikleri ise hiç bir zaman temelli gidemeyen, geride ne bıraktıysa özlemini çeken, mutlaka bir gün geldiği yere geri dönen insanlar. O zaman karar vermiştim bir gezginden çok şehir romantiği olduğuma, çünkü ben de içinde yaşadığım, büyüdüğüm kentlere sımsıkı bağlanan biriydim ve hiç bir şeyi unutmaya eğilimli değildim.

Gitmek bana sihirli bir şey gibi gelmiştir hep. Gezerek hayatını kazanan insanları gıptayla izlerim, haritalar en sevdiğim kitaplar arasındadır. Başka coğrafyada olan biten her şey ilgimi çeker. Başka, faklı kültürler, farklı binalar, farklı inanışlar ve bütün o başka diller bana çok gizemli gelir. Hepsini görmek / bilmek / öğrenmek isterim. İçimdeki "keşfetme" duygusu beni hep hayal kurmaya iter. Kurduğum hayallerde dünyanın her yerinden hikayeler toplayan biri olur, kendi öznel atlasımı oluştururum.

Yolculuk, her zaman düşündüm onu;
İçimde bu azgın davet ne demek? **

Sanılır ki gezginler çok korkusuz insanlardır. Bense onların sadece cesur olduklarını düşünenlerdenim. Korkusuz, çekingesiz gitmek olmaz. Önemli olan insanın içindeki şüpheler ile, küçük ya da büyük korkular ile yollara çıkması, kendi ile hesaplaşmasıdır. Varsayıyorum ki insan hep kendini arar "başka" larda ve kendi içindekilerle karşılaştır onu yollar.

Ne gerekir gitmek için? Çokça hayalgücü, sonra cesaret, keşfetme arzusu, biraz uyum yeteneği, sevecenlik ve kimbilir daha neler. İnsan en çok gitmek için bahaneler uydurmaz mı?

Bir gün düşerse sizin de içinize gitmek ateşi, değişik hikayeler aramaya başlarsanız, yandınız! Yollara düşme zamanınız yakındır demektir ve dikkat; orada kendinizle karşılaşırsınız!

* Ahmet Telli / Gitmek
** Necip Fazıl / Yolculuk
Yazar ve kitabı: Buket Uzuner / Bir Şehir Romantiğinin Günlüğü