An geliyor, öyle özlüyorum ki "anılarımı"..
İnsan anılarını özler mi demeyin, oluyor işte! Yollarda tanıdığınız, bir kaç gün 7/24 birlikte zaman geçirdiğiniz ve her şeyinizi paylaştığınız, bir anda kırk yıllık dostlarınıza dönüşen o insanlar burnunuzda tütüveriyor! Yolları, trenleri, gittiğiniz şehirlerin kokusunu özlüyorsunuz. O başıboş zamanlarınızı, dinlediğiniz şarkıları, anlatılan hikayeleri özlüyorsunuz. Özlüyorsunuz da özlüyorsunuz! Sonra da oturup çektiğiniz fimleri izleyip hüzünlü hüzünlü gülümsüyorsunuz. Hüzünlü gülümserken yanaklarınıza yaşlar da döküldüğü oluyor. Ah şimdi orda olsam ya! yaşları onlar ama biliyorsunuz, o anılar o zamana ait, o zaman güzeldiler ve öyle kalmalılar.
2007 Temmuz'u.. İlk interrailim. 24 yaşımda, tek başıma yollara düştüğüm muhteşem yolculuğum.
Çok hüzünlüyüm blog. Çok pis yollara düşesim var.
1*
2*
3 kişi cevap yazdı:
Al benden de o kadar!
Bu sabah ekmeğimi yoğururken CS'ten tanıdığım insanları düşündüm. Sonra da kahvaltıda annemle bizde kalanları konuştuk, Heidi'yi, Cecilia'yı ve diğerlerini... Annemin bile onlarla anıları var yani!
Son sınıfta öğrendiğim şeyi ve yapamadım interrail'e selam olsun:)
videoda MAOS'u gördüm, içim titredi, o ne güzel falafel ve pita içinde kısır vb garnitür... bizde niye yok ?
Yorum Gönder